Αρχείο

Archive for the ‘Κυκλοφορίες’ Category

Βιβλιοπαρουσίαση: 1821 – Η Παλιγγενεσία

Δεκέμβριος 1, 2015 Σχολιάστε

patra1_01-e1447926905201

Το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, 1821 –Η δυναμική της παλιγγενεσίας- Β΄ τόμος της διαμόρφωσης του νεώτερου ελληνισμού (1204-1922), που εγκαινιάστηκε με το έργο του για το 1204, περιγράφει την περίοδο της Τουρκοκρατίας και επικεντρώνεται στα χρόνια, 1700-1821.
Γράφει ο συγγραφέας στην Εισαγωγή του έργου του: «Σε μια συγκυρία βαθύτατης κρίσης του ελληνισμού, αναγκαία προϋπόθεση για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως αυτόνομο συλλογικό υποκείμενο, είναι ο απολογισμός της ιστορικής μας πορείας, δεδομένου ότι η ιδιοπροσωπία του ελληνικού έθνους είναι ιστορικής υφής. Μπορούμε να αντικρύσουμε το ίδιο μας το μέλλον μόνον εφ’ όσον έχουμε συνείδηση και γνώση της ιστορικής μας διαδρομής».
Στη μακρά πορεία των εννέα ή δέκα αιώνων του νέου ελληνισμού, δύο ιστορικοί περίοδοι σφράγισαν τις τύχες του, προδιαγράφοντας και το σήμερα. Κατά την πρώτη, 1204-1453, διαμορφώνεται ο νεώτερος ελληνισμός μέσα από την αντίσταση στη φραγκική Δύση και την τουρκική Ανατολή, πριν υποκύψει, το 1453. Κατά την δεύτερη, 1700-1922, μετά από αιώνες κρίσης και υποχώρησης, ο ελληνισμός δοκιμάζει να ανασυγκροτήσει την πνευματική και πολιτειακή του αυτονομία, επιχειρώντας μια «αναγέννηση». Αυτή η πορεία της Διαμόρφωσης του νεώτερου ελληνισμού, σκοπεύει να αναπτύξει σε μια τετράτομη μελέτη ο Γιώργος Καραμπελιάς έχοντας ήδη εκδώσει τον πρώτο τόμο το, 1204, Η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού ενώ τώρα εκδίδεται ο δεύτερος, το 1821, Η δυναμική της παλιγγενεσίας και σύντομα θα ακολουθήσει ο τρίτος , «Ο φωτισμός του Γένους». Διαβάστε περισσότερα…

Advertisements

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της Ρήξης (φ. 94)

Ιουνίου 9, 2013 Σχολιάστε

https://i0.wp.com/ardin-rixi.gr/wp-content/uploads/2013/06/Rixi94EXOF.jpg

Σε αυτή τη Ρήξη (φ. 94) θα διαβάσετε ένα εκτεταμένο αφιέρωμα για την τουρκική εξέγερση και τις αιτίες που οδήγησαν τον τουρκικό λαό να εξεγερθεί· τις σχέσεις της Τουρκίας με τις γειτονικές χώρες που ολοένα και επιδεινώνονται και αυτό προκαλεί δυσαράσκεια στο εσωτερικό της χώρας· την απομόνωση που νιώθει ο Ερντογάν μέσα στο κόμμα του· την τουρκική οικονομία· τους Αλεβίτες που πρωταγωνιστούν στην εξέγερση κ.ά. Φυσικά και πολλά άλλα θέματα για την πολιτική επικαιρότητα, την κοινωνία, διεθνεί θέματα, άρθρα για το βιβλίο, το θέατρο, τον κινηματογράφο κ.ά. Θα τη βρείτε στα περίπτερα.

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το κείμενο του Γ. Καραμπελιά, “Το Μεγάλο παιγνίδι”.

Το μεγάλο παιγνίδι
Ή «προβλήματα» με όλους τους γείτονες

Η νεοθωμανική στρατηγική του Νταβούντογλου και του Ερντογάν στηριζόταν στην αρχή πως η Τουρκία, για να μεταβληθεί στο βασικό περιφερειακό πόλο ισχύος της περιοχής, θα έπρεπε να αποφύγει τουλάχιστον για ένα διάστημα την εμπλοκή της σε αντιπαραθέσεις με τις γειτονικές χώρες και να προσπαθήσει να επεκτείνει την επιρροή της μέσω της οικονομίας, του ήπιου Ισλάμ και της νεοθωμανικής πολιτισμικής στρατηγικής.
Γ ι ’ αυτό θα δώσει βάρος σε μια οικονομική επέκταση, στηριγμένη στις ιδιωτικοποιήσεις και την εισροή ξένων κεφαλαίων, καθώς και στις εξαγωγές και τις κατασκευαστικές εταιρείες.
Παράλληλα, στηριγμένη στην ανάδυση του ισλαμικού κόσμου ως ενός νέου οικουμενικών διαστάσεων συστήματος, που αρχίζει από την κεντρική Ασία και φθάνει στην Αφρική και την Ινδονησία, να μεταβληθεί στον κεντρικό πόλο ισχύος του, κατά τον ίδιο τρόπο που άλλοτε ο σουλτάνος ήταν ταυτόχρονα και ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης (χαλίφης) όλων των σουνιτών μουσουλμάνων παγκοσμίως. Μέσω του Ισλάμ, του οποίου ήθελε να εκπροσωπεί μια ήπια ηγετική εκδοχή, αποδεκτή και από τη Δύση, να μεταβληθεί σε αυτόνομο παράγοντα χρησιμοποιώντας τον ρόλο και τη σημασία της ενδιάμεσης περιοχής, δηλαδή να μεταβληθεί σε κρίκο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής χρησιμοποιεί ως εργαλείο και την πολιτισμική επέκταση μέσα από σίριαλ, ενίσχυση του ρόλου των ισλαμικών πανεπιστημίων κ.λπ. Και, βέβαια, τελευταίο, αλλά όχι ελάχιστο, ενισχύοντας παράλληλα με φρενιτιώδεις ρυθμούς την πολεμική της βιομηχανία.
Για δέκα με δεκαπέντε χρόνια αυτή η στρατηγική φαινόταν να αποδίδει. Η τουρκική βιομηχανία εκτινάχθηκε, οι εξαγωγές της το ίδιο, ενώ μυθικά κατασκευαστικά συμβόλαια κλείνονταν στη Ρωσία, την Ουκρανία, τις χώρες του Κόλπου και τη Σαουδική Αραβία. Παράλληλα δε, η Τουρκία συνέχισε να φλερτάρει με την Ε.Ε. και την είσοδό της σε αυτή. Στο περιφερειακό επίπεδο όλα έμοιαζαν να ακολουθούν το σχεδιασμό της. Δημιούργησε καλές σχέσεις με το Ιράν, ανέπτυξε τις σχέσεις της με το κουρδικό κρατίδιο του Ιράκ, προσπαθώντας να το ρυμουλκήσει σε μια ευρύτερη νεοθωμανική ζώνη, όπως και τη Συρία με τον πρόεδρο της οποίας, τον Άσαντ, είχε προνομιακές σχέσεις, ενώ παράλληλα διατηρούσε και τον άξονα με το Ισραήλ και την αμερικανική πολιτική.
Ωστόσο, μια τέτοια πολιτική προς όλα τα αζιμούθια ξεπερνούσε στην πραγματικότητα τις άμεσες δυνατότητες της Τουρκίας. Διότι, βρισκόταν σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερα ευαίσθητο και ρευστό, το οποίο μπορούσε εύκολα να υπονομεύσει μία ή περισσότερες πλευρές αυτής της στρατηγικής. Καταρχάς, η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή της με τις σουνιτικές ισλαμικές χώρες του Κόλπου και τη Σαουδική Αραβία, καθώς και η «αραβική άνοιξη», την υποχρέωσαν, αν ήθελε να συνεχίσει να εμφανίζεται ως ηγέτης του Ισλάμ, να έρθει σε ρήξη με το Ισραήλ, γύρω από το κομβικό για την αραβική και ισλαμική συνείδηση: το παλαιστινιακό ζήτημα. Αυτομάτως όμως,  εισήλθε σε αντιπαράθεση με το εβραϊκό λόμπι που αποτελούσε το μεγαλύτερο υποστηρικτή της Τουρκίας στις ΗΠΑ και την Ευρώπη και κατά συνέπεια με την ίδια την Αμερική και την Ε.Ε., έστω εν μέρει.
Πάντως, το αποφασιστικό χτύπημα στη στρατηγική των «μηδενικών προβλημάτων» θα δώσει ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία. Εκεί, αρχικώς, ο Ερντογάν προσπάθησε να διατηρήσει μια στάση ουδετερότητας. Πιεσμένος όμως από τους σουνίτες συμμάχους του, δεδομένου ότι ο Άσαντ ανήκε στο ευρύτερο σιιτικό στρατόπεδο, αλλά και από τις ΗΠΑ, που θα ήθελαν να αποδυναμώσουν το Ιράν και τη Χεζμπολά, όπου η Συρία διατηρεί προνομιακή σχέση, πιάστηκε εν τέλει στο δόκανο. Έριξε όλο το βάρος του σε μια στρατηγική ανατροπής του Άσαντ –από την Τουρκία περνούν όλες οι ένοπλες φονταμελιστικές ομάδες που τροφοδοτούν τον πόλεμο στη Συρία, καθώς και τα όπλα και το χρήμα που στέλνουν οι πετρομοναρχίες στη συριακή Αλ Κάιντα.

Η συνέχεια στη Ρήξη που θα κυκλοφορήσει…

Κυκλοφορεί το Σάββατο 18 Μαΐου το νέο φύλλο της Ρήξης (φ. 93)

Μαΐου 17, 2013 Σχολιάστε

https://i2.wp.com/ardin-rixi.gr/wp-content/uploads/2013/05/exof93.jpg

Διαβάστε στο εξώφυλλο της καινούριας Ρήξης:

Η ευημερία των αριθμών και η εξαθλίωση των ανθρώπων

Όπως είχαμε υπογραμμίσει, ήδη από τα τέλη του 2012, έχουμε εισέλθει σε μια νέα φάση της κρίσης, και η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται πανηγυρικά τις τελευταίες εβδομάδες. Η Ελλάδα δεν απειλείται πλέον από την άμεση έξοδο από την ευρωζώνη και παραπέρα δραματικό βάθεμα της δημοσιονομικής κρίσης. Η επιλογή των Γερμανών, των ευρωκρατών, του ΔΝΤ και των αγορών είναι πλέον σαφής: Η Ελλάδα θα παραμείνει στο εσωτερικό του ευρωσυστήματος έχοντας πλέον μεταβληθεί σε αποικία χρέους.
Αυτό σημαίνει πως διανύουμε ήδη τη δεύτερη μεγάλη φάση της κρίσης, όπου το βάρος δεν πέφτει πια στη δημοσιονομική προσαρμογή, για την οποία έχουν ήδη ληφθεί δρακόντεια και τερατώδη μέτρα που οδήγησαν σε 25% μείωσης του ΑΕΠ, αλλά στις λεγόμενες «μεταρρυθμίσεις».
Έτσι επιταχύνεται η διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, αρχίζοντας από τον ΟΠΑΠ και φθάνοντας στη ΔΕΗ, προωθούνται οι απολύσεις στο δημόσιο, επιβάλλεται η «τάξη» στη Χαλκιδική, επιστρατεύονται και τσακίζονται οι εκπαιδευτικοί. Το αποτέλεσμα καταγράφεται ήδη στις τιμές των μετοχών που ανεβαίνουν με πρωτοφανείς ρυθμούς, στην αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από δύο οίκους αξιολόγησης, στην πτώση των σπρεντ, από τις 2.500 ένα χρόνο πριν στις 700 μονάδες βάσης σήμερα. Έτσι, ο Σαμαράς, ο Στουρνάρας, το ΔΝΤ, η ευρωπαϊκή επιτροπή, ο Σόιμπλε, δηλώνουν ευτυχείς που η Ελλάδα «τα καταφέρνει».
Δηλαδή, μετά το σοκ και δέος των τριών πρώτων χρόνων, αρχίζει πλέον να επιβάλλεται το νέο καθεστώς μιας Ελλάδας όπου το νερό, η ενέργεια, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια ιδιωτικοποιούνται, όπου οι εργαζόμενοι παύουν να έχουν δικαιώματα, όπου το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται. Οι προϋποθέσεις της «προσαρμογής» έχουν γίνει. Η σκανδαλωδώς, για τους Γερμανούς, «πλούσια» Ελλάδα, επιστρέφει στα κιλά της, όπως επιτάσσει η κινεζοποίηση των αγορών της Ευρώπης και οι μειωμένες προσδοκίες μιας ελίτ καρπαζοεισπράκτορα της Ευρώπης.
Βέβαια, την ίδια στιγμή, η ανεργία κορυφώνεται, δεκάδες χιλιάδες νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα με κατεύθυνση την Γερμανία, η κατανάλωση συρρικνώνεται, το ΑΕΠ έπεσε ακόμα κατά 5,3% το πρώτο τρίμηνο του 2013, η τερατώδης φοροεπιδρομή επεκτείνεται και η πλειοψηφία των Ελλήνων πτωχεύει.
Ωστόσο, αυτή η εξέλιξη φαντάζει κανονική για τις κυρίαρχες τάξεις. Η ευημερία του χρηματιστηρίου, σ’ ένα δραματικά συρρικνωμένο εθνικό προϊόν, προϋποθέτει τη δυστυχία της πλειοψηφίας  των ανθρώπων.

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του Άρδην – Τρίτη 14 Μαΐου

Μαΐου 13, 2013 Σχολιάστε

https://i0.wp.com/ardin-rixi.gr/wp-content/uploads/2013/05/ardin92exof.jpg

Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α

Tης Σύνταξης, Mανωλάδα: Οι φαιές φράουλες

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Πατριωτικό Εναλλακτικό Κίνημα
Γ. Καραμπελιάς, Μεταξύ υποταγής και αυτοχειρίας, η μακρά πορεία της ανασυγκρότησης
Γ. Τοζίδης, Ελλάδα-Κύπρος: ενιαία στρατηγική
Γ. Ρακκάς, Μεταξύ «ρεαλισμού» και δραχμαυταπάτης

Κίνηση Πολιτών Άρδην, Αναζητώντας τη σύνθεση
1964-1974, Το εμφυλιακό κράτος αντιδρά
1974-1981 Αποδομώντας τους μηχανισμούς του μετεμφυλιακού κράτους
1981-1993 Το εναλλακτικό κίνημα
1993-2008 Στις ρίζες της ιδιοπροσωπίας
2009–;  Μια νέα ιστορική εποχή

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ελληνικό θέατρο σκιών
Μεν. Λουντέμης, Καραγκιόζης ο Έλληνας
Ν. Εγγονόπουλος, Ένα ελληνικό θέατρο σκιών
Γιάννης Βουλτσίδης, Ο Καραγκιόζης σήμερα
Γιάννης Βουλτσίδης, Ρεμπέτικο και Καραγκιόζης
Γιάννης Βουλτσίδης, Το πορτραίτο και οι τύποι
Ο Αλέξαντρος: Ένας διάλογος του Μ. Λουντέμη με τον καραγκιοζοπαίκτη Γιαραμούκη
Ο Καραγκιόζης πτωχοπρόδρομος: Συνέντευξη με τον καλλιτέχνη του θεάτρου σκιών Ψυχραιμία
Συνέντευξη με τους καραγκιοζοπαίχτες Στάθη Λαγκάδα, Νικόλα Αλεφραγκή και Τάσο Γεωργίου
Γιάννης Μαρίνος, Έθνος καραγκιόζηδων
Απόστ. Γιαγιάνος, Ο Καραγκιόζης και οι υβριστές του
Μιχ. Μερακλής, Η γλώσσα του Καραγκιόζη
Το θέατρο σκιών στην Κύπρο
Ν. Δημητριάδης, Θέατρο σκιών και σάτιρα
Γ. Κιουρτσάκης, Το πρόβλημα της παράδοσης
Μιχ. Μερακλής, Οι αντιθέσεις στον Καραγκιόζη

ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – ΒΙΒΛΙΟ
Δ. Γιαννάτος, Αναζητώντας παράδειγμα: Από την κοινωνία της εξάρτησης στην κοινωνία των ανθρώπων
Μ. Μαγγιώρου, Σαν τον Καβάφη
Γ. Κοντογιώργης, Η Αποστασία των διανοουμένων
Σ. Δημόπουλος, Δ. Ραυτόπουλος, Εμφύλιος και λογοτεχνία