Αρχική > Επικαιρότητα, Ελλάδα, Κοινωνία, Μνήμη, Οικονομία, Πολιτική > Η χρεοκοπημένη Αριστερά (ΙΙΙ)

Η χρεοκοπημένη Αριστερά (ΙΙΙ)

28 Δεκεμβρίου, 2010 Σχολιάστε Go to comments

(Απόσπασμα από εισήγηση που παρουσιάστηκε στην 6η Πανελλήνια Συνάντηση του Άρδην και της Ρήξης, το Σεπτέμβριο του 2010, στην Αθήνα)

[…]

Η στάση απέναντι στις «νέου τύπου» εξεγέρσεις

Η εν λόγω Αριστερά σε όλες της τις εκφράσεις, με εξαίρεση ίσως το κομμάτι που αποτελεί το χώρο της σημερινής ΔΗ. ΑΡΙ., επικεντρώθηκε πολιτικά στη δυναμική και την προοπτική που υπέθεσε ότι υπέκρυπτε η νεανική συγκρουσιακή πρακτική έτσι όπως αυτή ωρίμασε τα τελευταία χρόνια μέσα στις μαθητικές κυρίως κινητοποιήσεις και τη δράση του αντεξουσιαστικού χώρου. Μια πρακτική που έφτασε στην ανεξέλεγκτη κορύφωσή της με την περίφημη «εξέγερση του Δεκέμβρη του ‘08». Μέσα στη θεαματική έκλυση της νεανικής βίας οι φωστήρες της αριστεράς εντόπισαν τα στοιχεία από τις «εξεγέρσεις του μέλλοντος». Το αδιάκριτο σπάσιμο και κάψιμο (ανεξαρτήτως του στόχου, από τράπεζες έως δημόσια μέσα μεταφοράς και στάσεις λεωφορείων), η γενικευμένη λεηλασία (από ψιλικατζίδικα έως επώνυμες αλυσίδες), η διάχυτη βεβήλωση μνημείων και κτιρίων (ανεξαρτήτως του ποια μνήμη διατηρούν), κλπ, ο διάχυτος δηλαδή  μηδενισμός αυτής της βίας, χαιρετίστηκαν ως «δικαιολογημένη οργή» της νεολαίας. Η ίδια αυτή νεολαία έγινε σαν τους άφυλους αγγέλους της δυτικής εκκλησίας και μέσα στο χαρακτηριστικό «εξεγερμένη» πολτοποιήθηκαν όλα τα επιμέρους χαρακτηριστικά της (ταξικά, πολιτισμικά, εθνοτικά, χωροταξικά, κλπ). Ο μεσοαστός νεολαίος των βορείων προαστίων με τα επιμελώς ατημέλητα ρουχαλάκια των εκατοντάδων ευρώ που σπάει την ανία του play station παίρνοντας μια γερή δόση αδρεναλίνης στο δρόμο γίνεται το ίδιο με τον απόκληρο μετανάστη νεολαίο από τον Κολωνό που τα σπάει για να βουτήξει αυτό το ίδιο  play station-σύμβολο του άπιαστου καταναλωτικού ονείρου και τον λούμπεν νεολαίο που στο ίδιο εργαλείο αντικρίζει ένα εικοσάρικο ή μια δόση πέριξ της Ομόνοιας. Όλα τα παραδοσιακά αναλυτικά εργαλεία, η διαλεκτική σκέψη και η ιστορική απώθηση προς την ανορθόλογη και κουκουλοφόρα βία απενεργοποιούνται μέσα στην ιδεοληπτική νύχτα της «ριζοσπαστικής» Αριστεράς που νιώθει αναβαπτισμένη στο ζωοποιό φως της «εξέγερσης». Η παιδοκολακεία γίνεται πολιτική μόδα βρίσκοντας στο πρόσωπο του Αλαβάνου και του τηλεοπτικού του alter ego, του Λαζόπουλου, τους θεμελιώδεις εκφραστές της. Και αν η μια πλευρά αυτής της στάσης δικαιολογείται συναισθηματικά, ψυχολογικά και κοινωνιολογικά λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη μεσοαστική ταξική σύνθεση και την ηλικιακή διαστρωμάτωση των ανθρώπων που απαρτίζουν τα αριστερά κόμματα και οργανώσεις[1],  η άλλη πλευρά, η κυρίαρχη, είναι σαφώς βουτηγμένη μέσα στην πιο ξεκάθαρη πολιτική σκοπιμότητα. Πίστεψε η συγκεκριμένη Αριστερά ότι θα μπορούσε να μαντρώσει τη διάχυτη νεανική βία προσφέροντας το «πολιτικό πλαίσιο» που της έλλειπε, προς ίδιον όφελος βεβαίως: νέες στρατολογήσεις, νέες ψήφοι, καλύτερο πλασάρισμα στην κεντρική πολιτική σκηνή. Με αδρανοποιημένο ή αναιμικό, εδώ και καιρό, το δικό της εξεγερσιακό και συγκρουσιακό δυναμικό πίστεψε ότι θα υποκαθιστούσε αυτήν την έλλειψη μέσα από την διαχείριση του βίαιου δυναμικού της μητροπολιτικής νεολαίας, παίζοντας το ρόλο του πολιτικού διαμεσολαβητή. Αυτό εξέφραζε η συμμαχία «(αριστερού) Κολωνακίου (ή Παλλήνης) και Εξαρχείων». Η πολιτική αυτή εκτίμηση και σκοπιμότητα αποδείχτηκε ολέθριο πολιτικό σφάλμα και επέστρεψε ως μπούμερανγκ χτυπώντας κατακέφαλα τους εμπνευστές της. Αμέσως μετά το «Δεκέμβρη» ξεκινάει η δημοσκοπική κατρακύλα της «ριζοσπαστικής» Αριστεράς. Ο κόσμος τρομαγμένος από το μηδενιστικό ξέσπασμα της βίας ανασκουμπώνεται διαισθητικά απέναντι σε όσους «νταντεύουν» πολιτικά το χώρο του μηδενισμού. Οι πτέρυγες των αρχουσών ελίτ που για τους δικούς τους σχεδιασμούς «έσπρωχναν» στο προηγούμενο διάστημα μέσα από τα ΜΜΕ το ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείπουν άρον-άρον το πείραμα και αρχίζουν μέσα από τους ίδιους διαύλους την αποδόμησή του. Στο ίδιο το εσωτερικό της, τα πιο «κυριλέ» τμήματα (πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, κλπ) κραυγάζουν την αντίθεσή τους. Τέλος, οι σκληροί «μιλιταριστές» των Εξαρχείων, όπως ήταν αναμενόμενο, παίρνουν το πάνω χέρι από τους «διανοούμενους» και τα «καλά παιδιά» της Αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής), τους στριμώχνουν και τους προβοκάρουν πολιτικά με τις καταδρομικές τους ενέργειες. Ταυτόχρονα, το «δώρο» της πολιτικής διαμεσολάβησης που κόμιζε η Αριστερά χλευάζεται και απορρίπτεται. Τα νέα «Εξάρχεια», βυθισμένα μέσα στο μηδενισμό και το μίσος για όλους και για όλα δεν χρειάζονται πια διαμεσολαβητές. Αναλαμβάνουν απευθείας τη σύγκρουση με το Κράτος αλλά και την κοινωνία. Τα πιο «ριζοσπαστικοποιημένα» τμήματα της μητροπολιτικής νεολαίας, όποιας έκφρασης (μεσοαστική, λούμπεν, μεταναστευτική), έρχονται σε επαφή και δικτυώνονται οριζόντια φτιάχνοντας το δικό τους οργανωτικό ιστό, θέτοντάς τον για τυπικούς και μόνο λόγους υπό την ιδεολογική ταμπέλα της «αντεξουσίας». Η Αριστερά μένει και με την πίτα φαγωμένη και με το σκύλο πεινασμένο.

 Όταν, λοιπόν, η κρίση ξεσπάει και οι πρώτες μαζικές αντιδράσεις ενάντια στο Μνημόνιο διαφαίνονται στον ορίζοντα δείχνοντας ότι μεγάλες μερίδες των εργαζομένων δεν σκοπεύουν να πέσουν αμαχητί, έρχονται τα γεγονότα της Μαρφίν την 5η του Μάη, με τους τρεις νεκρούς, για να δώσουν τη χαριστική βολή στη μαζικότητα και την ενεργητικότητα εκείνων των πρώτων κινητοποιήσεων. Η πολιτική κληρονομιά του «Δεκέμβρη», η ανεξέλεγκτη και χωρίς στόχους βία, είχε πάρει την εκδίκησή της απ’ όσους σαλιάριζαν μαζί της ή επένδυαν μικροπολιτικά σε αυτήν, αγνοώντας ή υποτιμώντας το τεράστιο μηδενιστικό δυναμικό που έκρυβε μέσα της. Η συγκεκριμένη Αριστερά έμεινε αποσβολωμένη από τις εξελίξεις και συνέχισε την ιδεοληπτική της πορεία είτε αυτοοικτιρόμενη είτε βαυκαλιζόμενη με νέες αυταπάτες για «θερμό Φθινόπωρο» ή «εργατικό Δεκέμβρη», αποδεικνύοντας ότι δεν έχει καταλάβει τίποτε από τις εξελίξεις που συντελούνται βαθιά μέσα στην ελληνική κοινωνία και κυρίως το αυτονόητο: Ο «Δεκέμβρης» δεν ήταν «φάρμακο» στην ασθένεια της μεταπολιτευτικής νεοελληνικής πραγματικότητας αλλά «σύμπτωμα» αυτής ακριβώς της ασθένειας. Ο εξόφθαλμα μηδενιστικός χαρακτήρας της εξέγερσης, η παντελής απουσία αιτήματος ή στόχου, η λογική του πολέμου «όλων εναντίον όλων», η μετατροπή της βίας σε Θέαμα καταδείκνυαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι μια κοινωνία παρασιτική, παραλυμένη, μικρο-ιδιοκτητική και ατομικιστική που εισερχόταν σε συστημική κρίση, δεν μπορούσε παρά να δώσει αυτόν τον «Δεκέμβρη». Έναν «Δεκέμβρη» που τίποτε δεν μπορεί να προσφέρει στον αγώνα ενάντια στην κατοχική τρόικα αλλά θα παραμείνει σύμβολο των σπασμών μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση και πάνω απ’ όλα η σπαραχτική κραυγή μιας νεολαίας σε αδιέξοδο…

Συμπέρασμα

Η Αριστερά που περιγράψαμε στο παρόν σημείωμα βρίσκεται σε μια, μάλλον ανέκκλητη, πορεία παρακμής. Η υιοθέτηση πληθώρας αστικοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων[2], η κρυφή γοητεία που της άσκησε η παγκοσμιοποίηση, η απενεργοποίηση των όποιων αναλυτικών και κριτικών εργαλείων διέθετε στο οπλοστάσιο της από τις πάσης φύσεως ιδεοληψίες και πάνω απ’ όλα, η πρωτοφανής αποκοπή της από τις λαϊκές μάζες που την κατέστησε ένα αυτο-αναφορικό κλαμπ με σαφή ταξική απεύθυνση και αναφορά, ρήμαξαν το ανατρεπτικό της περιεχόμενο. Η διαπίστωση περί παρακμής δεν σημαίνει ότι θα εξαφανιστεί από το πολιτικό τοπίο ή ότι σε δεδομένες στιγμές δεν θα εμφανίζεται δυναμικά, όμως με τη σημερινή της μορφή είναι αδύνατον να παίξει το ρόλο του καταλύτη στις πολιτικές εξελίξεις τον οποίο επεδίωξε τα τελευταία χρόνια και όχι άδικα καθώς το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας του δικομματισμού εμφανώς πνέει τα λοίσθια. Σίγουρα θα υπάρξουν (και υπάρχουν) άνθρωποι σ’ αυτήν την Αριστερά που θα μπουν σε μια διαδικασία αυστηρής αυτοκριτικής και αναθεώρησης βεβαιοτήτων και αυταπατών. Η διαδικασία αυτή θα είναι, όμως, αργόσυρτη και βασανιστική πριν δώσει νέα άξια λόγου σχήματα, καθαρμένα από τα βαλτόνερα της τελευταίας εικοσαετίας και γειωμένα πάλι στο λαϊκό στοιχείο. Εν τω μεταξύ, οι ανάγκες για μια οργανωμένη αντίσταση απέναντι στην οικονομική κατοχή από την τρόικα και στην εθνική υποδούλωση καθίστανται ολοένα και πιο επείγουσες…

Οι συνθήκες κρίσης στην οποία έχει περιέλθει ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηματισμός μετά την επιβολή του Μνημονίου οδηγούν σε βέβαιη αναδιάταξη ολόκληρο το πολιτικό τοπίο καθώς νέες αναγκαιότητες δημιουργούνται και οι αυταπάτες των χρόνων της ευμάρειας αποσυντίθενται ταχύτατα. Ο δικός μας χώρος, ο χώρος του Άρδην/Ρήξη, μετά το 1990 αρδεύτηκε σε επίπεδο ανθρώπων από δυο πολιτικά ρεύματα: τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο (με καταβολές κυρίως στο χώρο του παλαιού ΠΑΣΟΚ και της ορθόδοξης παράδοσης) και το χώρο της (εναλλακτικής και αντι-ιμπεριαλιστικής) αριστεράς. Στον πρώτο χώρο, ο οποίος εδώ και καιρό βρίσκεται σε πολιτική αδυναμία και παρακμή, έχουν ήδη δημιουργηθεί οι συνθήκες για την ανάληψη της ιδεολογικής ηγεμονίας από τη δική μας συνθετική και ριζοσπαστική πρόταση. Η κρίση κάνει ξεκάθαρο σε πολλούς ανθρώπους με ανησυχίες για τα εθνικά θέματα ότι το «εθνικό» στην Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ξεκομμένο από τις διαδικασίες για μια ριζική κοινωνική αλλαγή προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και το βάθεμα της δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστούν οι ολέθριες συνέπειες από την ορατή πλέον διείσδυση ακροδεξιών και ρατσιστικών ιδεολογημάτων. Στο δεύτερο χώρο, αυτόν της Αριστεράς, η ιδεολογική παρέμβασή μας πρέπει να έχει σαν στόχο τη διάνοιξη ρηγμάτων στην «υγειονομική ζώνη» αποκλεισμού και συκοφαντίας, που έχουν στήσει γύρω από τις απόψεις μας οι πάσης φύσεως «ιθύνοντες» και «καθοδηγητές». Μέσα από αυτά τα ρήγματα θα επιταχυνθεί η όσμωση ανάμεσα στη βάσιμη κριτική που πρόδρομα ασκήσαμε στην ιδεολογική διαδρομή και τις πολιτικές επιλογές της πλειοψηφίας αυτού του χώρου και τους πολλούς αγωνιστές (αλλά και οργανώσεις) που εισέρχονται στη φάση της κριτικής αναθεώρησης αυτών των επιλογών. Η πορεία των πραγμάτων στη χώρα δείχνει ότι πολύ σύντομα με αυτούς τους ανθρώπους θα βρεθούμε ξανά στους αγώνες για πραγματική εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική απελευθέρωση και ουσιαστική δημοκρατία.

Θόδωρος Ντρίνιας

Πάτρα, Σεπτέμβρης 2010


[1] Καθώς, είτε βλέπουν τα ίδια τους τα βιολογικά παιδιά κι εγγόνια να εξεγείρονται είτε στη νεολαία προβάλλουν όσα οι ίδιοι ακύρωσαν και διέψευσαν μέσα από τα πολιτικά τους λάθη ή τον κοινωνικό κι επαγγελματικό συμβιβασμό και την ανέλιξη.

[2] Αυτή η άλυτη αντίφαση, που με ενάργεια περιγράφει ο Ζ. Κ. Μισεά στα βιβλία του, να υιοθετεί δηλαδή αυτή η Αριστερά  -κυρίως από το ’89 και μετά- τα προτάγματα του αστικού φιλελευθερισμού α λα κάρτ. Να απορρίπτει τον οικονομικό φιλελευθερισμό αλλά ταυτόχρονα να είναι ο πιο μαχητικός ντελάλης του πολιτικού και πολιτιστικού φιλελευθερισμού.

  1. νεολαίος
    10 Ιανουαρίου, 2011 στο 1:10 μμ

    Μάλλον κύριε Ντρίντια πέρασε πολύς καιρός από τότε που ήσαστε παιδί, ή δεν έχετε παιδιά, ή οποιαδήποτε σχέση με παιδιά.

    Χλευάζετε τους εξεγερμένους νέους του Δεκέμβρη (μαθητές ως επί το πλείστον) ταυτίζοντάς τους με τους λεγόμενους «μπάχαλους», τον υπόκοσμο των Εξαρχείων δηλαδή, αποσιωπώντας ότι οι νέοι διαδήλωναν σε όλη τη χώρα, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο και από την Κέρκυρα μέχρι τη Ρόδο, και όχι μόνο στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν αλήθεια μπάχαλοι και στην Καστορία και τη Σπάρτη, όπου μέχρι και εκεί έγιναν μαθητικές διαδηλώσεις;

    Έχετε υπόψη σας κύριε Ντρίνια πόσο χάλια είναι η δημόσια παιδεία στην Ελλάδα (απόρροια κυρίως της πλήρους ανικανότητας της πλειοψηφίας του εκπαιδευτικού προσωπικού, συντεχνιακά οργανωμένου στην ΟΛΜΕ); Έχετε υπόψη σας τον όγκο του διαβάσματος που πρέπει να φέρει σε πέρας ένας μαθητής για να μπορέσει να μπει στο πανεπιστήμιο (το οποίο συνήθως δεν είναι επιλογή του αλλά επιλογή των βαθιά μικροαστών γονιών του που θέλουν να καταξιωθούν στον κοινωνικό τους περίγυρο κάνοντας γιατρούς και μηχανικούς τα παιδιά τους); Έχετε υπόψη σας ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που η γενιά σας πήρε πτυχίο και βρήκε δουλειά αμέσως και ότι τώρα οι νέοι δεν έχουν κυριολεκτικά στον ήλιο μοίρα όσα πτυχία κι αν αποκτήσουν; Δεν είναι αυτοί ικανοί λόγοι για τους νέους να βγουν στους δρόμους και να τους πάρουν όλους με τις πέτρες μετά από μια τόσο σοβαρή αφορμή, τη δολοφονία ενός συνομίληκού τους;

    Χλευάζετε, τόσο εσείς όσο και οι ομοίοι σας στο Άρδην, την εξεγερμένη νεολαία του Δεκέμβρη. Μάθετε λοιπόν ότι αυτή η γενιά είναι καταδικασμένη να δουλέψει σε άθλιες συνθήκες εργασίας χωρίς συλλογικές συμβάσεις και εργασιακά δικαίωμα, όπως αποφάσισε δια νόμου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Και ξέρετε γιατί το αποφάσισε το ΠΑΣΟΚ αυτό; Για να εξασφαλίσει την Τρίτη Δόση του Δανείου και να πληρώσει την αργόμισθη δική σας γενιά που έχει πιάσει τα πόστα στο δημόσιο και δεν τα αφήνει. Ή να καλύψει τα ελλείμματα που εκτός των άλλων προκύπτουν και από τη μη πληρωμής φόρων από τους μηχανικούς, γιατρούς και δικηγόρους ελεύθερους επαγγελματίες της δική σας επίσης γενιάς, οι οποίοι δηλώνουν εισόδημα κάτω κι από αυτό ενός ημιαπασχολούμενου.

    Κατακεραυνώνετε -και δικαίως- την «εθνομηδενιστική αριστερά» η οποία είναι κρατικοδίαιτη και παρασιτική, αλλά δεν λέτε λέξη για την «εθνοκάπηλη δεξιά» που είναι επίσης κρατικοδίαιτη και παρασιτική. Ποιοι είναι αυτοί; Φονταμενταλιστές παπάδες (που εσείς στο Άρδην τους υποστηρίζατε το 2000 στα μεσαιωνικά συλλαλητήριά τους για τις ταυτότητες), «εθνικά ευαίσθητοι» αστυνομικοί (σαν τον Κορκονέα που δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα 15χρονο μαθητή, κι ας ήταν απ’ τα βόρεια προάστεια), «αντιπαγκοσμιοποιητές» δημοσιογράφοι (που ζουν από κρατική διαφήμιση, όπως και οι «φιλοπαγκοσμιοποιητές» συνάδελφοί τους εξάλλου) και αργόμισθοι πανεπιστημιακοί που ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια (αλλά έχουν να πατήσουν χρόνια στις σχολές τους). Όπως η εθνομηδενιστική αριστερά βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου και αναζητά το νέο επαναστατικό υποκείμενο στους λαθρομετανάστες, έτσι και η δική σας εθνολαϊκιστική αριστερά τα έχει εξίσου χαμένα και θεωρεί ως εν δυνάμει συμμάχους της τις παραπάνω κατηγορίες αργόμισθων που απαρτίζουν την εθνολαϊκιστική δεξιά.

    Μάλλον τελικά δεν σας ενοχλεί η καπηλεία της εξέγερσης του Δεκέμβρη από την εθνομηδενιστική αριστερά και τους μπάχαλους αυτή καθεαυτή. Σας ενοχλεί που η νεολαία δεν πιστεύει πια στα κίβδηλα ιδανικά του κατηχητικού και κρεμάει σκουλαρίκια, ακούει Hip Hop και όχι τον αλλοπρόσαλλο Μίκη Θεοδωράκη, κάνει του κεφαλιού της και δεν σέβεται τους μεγαλυτέρους της που την πρόδωσαν και προτιμά να συμπεριφέρεται μηδενιστικά και απολιτικά παρά να υιοθετήσει τη δική σας ξεφτισμένη πολιτική πρόταση.

  2. Ντρίνιας
    10 Ιανουαρίου, 2011 στο 2:44 μμ

    @νεολαίος

    Αγαπητέ, ουδέποτε χλεύασα (και νομίζω κανένας και από το Άρδην) την εξεγερμένη νεολαία του Δεκέμβρη. Μάλλον το αντίθετο, μπορώ να κατανοήσω σε μεγάλο βαθμό τους λόγους και τις αιτίες μιας τέτοιας εξέγερσης. Νομίζω ότι από μια προσεκτική ανάγνωση είναι φανερό αυτό που λέω και ειδικά από το τέλος της παραγράφου: «…θα παραμείνει σύμβολο των σπασμών μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση και πάνω απ’ όλα η σπαραχτική κραυγή μιας νεολαίας σε αδιέξοδο…». Ειδικά σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται η κατά βάση συμφωνία μας. «Κοινωνία σε αποσύνθεση» είναι η κοινωνία των «μεγάλων» που περιγράφεις και «νεολαία σε αδιέξοδο» είναι η νεολαία με τα προβλήματα που περιγράφεις. Σίγουρα χλευάζω και κατηγορώ την «αφέλεια», τη σκοπιμότητα και το καπέλωμα που μια συγκεκριμένη Αριστερά επέδειξε μόνο και μόνο για να εκμεταλλευθεί κάτι που δεν της ανήκει. Επίσης, θα συμφωνήσω μαζί σας στη διαπίστωση ότι εντός των μεσαίων στρωμάτων της κοινωνίας, όσοι ασχολούνται με την πολιτική, μοιράζονται κοινούς τρόπους ζωής, συνήθειες, νοοτροπίες ακόμα και εξαρτήσεις είτε ανήκουν στην «εθνομηδενιστική» πτέρυγα είτε στην «πατριωτική». (Αν και θα πρέπει να μας ενδιαφέρει κάθε φορά ποιοί είναι με την εξουσία, ποιοί συντάσσονται με τις άρχουσες ελίτ και έχουν το πραγματικό πάνω χέρι). Αυτή η διαπίστωση αιτιολογεί και το πολιτικό αδιέξοδο που βιώνουμε (και θα βιώνουμε) σαν χώρα. Το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης είναι ενδεικτικό. Ο κόσμος έπρεπε στις περασμένες δημοτικές εκλογές να επιλέξει ανάμεσα από τη μία στους κανίβαλους του Άνθιμου και τα τρωκτικά του Παπαγεωργόπουλου και από την άλλη στον ξηπασμένο μεγαλομπακάλη κοσμοπολίτη αστό Μπουτάρη …
    Παρ’ όλα αυτά, να μου επιτρέψετε να σημειώσω ότι οι δίκαιες ενστάσεις σας για το τι περιμένει τη σημερινή νεολαία συνοδεύονται όχι από μια ευθεία απόρριψη του παρασιτικού, υπερκαταναλωτικού και εν τέλει αντιαθρώπινου μοντέλου που έχει εγκατασταθεί στην Ελλάδα (και στον υπόλοιπο κόσμο θα συμπλήρωνα) όπως θα ανέμενε κάποιος από έναν εξεγερμένο νέο αλλά από μια νοοτροπία «κοινωνικού αυτοματισμού» όπου υπεύθυνοι είναι οι «άλλοι», οι «μεγάλοι» εν προκειμένω. Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι οι «αργόμισθοι» που «τρύπωσαν» στο Δημόσιο και δεν χωράτε εσείς τώρα, οι «συντεχνίες της ΟΛΜΕ», όσοι κάνουν «καριέρα» και «φοροδιαφεύγουν» και πρέπει να πληρώνετε εσείς, κλπ. (Δεν θέλω να ανοίξω την κουβέντα για το πόσα από αυτά τα χρήματα που διέφυγαν της εφορίας, έχουν γεμίσει με ένα σωρό άχρηστα – αλλά ακριβά και τρέντυ – μπιχλιμπίδια τα παιδικά, εφηβικά και μετεφηβικά δωμάτια και ντουλάπες των γόνων της μικρομεσαίας και μεσαίας τάξης). Καμία ουσιαστική αμφισβήτηση δεν διακρίνω ούτε για το πρότυπο του δημοσίου υπαλλήλου ούτε του μάγκα δικηγόρου ή μηχανικού, κλπ. Δηλαδή το πρότυπο του καταφερτζή νεοέλληνα. Το μόνο ζήτημα είναι «φεύγα εσύ να μπώ εγώ» ή γιατί «πρόλαβες εσύ και την έκανες»; Τίποτα για τη ρομποτοποιημένη ζωή μας, για τον κοπαδικό καταναλωτισμό μας, για το ξέκομά μας από τη φύση, για τη λατρεία του εφήμερου, για την πολιτισμική χαύνωση, για την εγγράμματη αμάθεια, για τη μικροαστικοποίηση από την κούνια ήδη, για…;
    Συγγνώμη, αλλά αυτή είναι η βαθύτερη διαπίστωση και η απογοήτευση που βγάζει το κειμένο. Ότι μια νεολαία που δεν μπορεί να ονειρευτεί ένα καλύτερο και διαφορετικό αύριο αλλά μόνο γκρινιάζει και μηδενίζει δεν έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον, παρά μόνο σαν λεία των εξουσιαστών της. Και μην μου πείτε ότι άλλες γενιές πριν από σας (όχι η δική μου, αλλά για παράδειγμα η κατοχική και μετεμφυλιακή του πατέρα μου ή η προπολεμική του παππού μου) είχαν ευνοϊκότερες συνθήκες από εσάς για να ονειρεύονται και να θέλουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα…

  3. ΤRASH
    13 Ιανουαρίου, 2011 στο 3:02 μμ

    Το παρακάτω κείμενο έχει γραφτεί σαν συνολική κριτική και στις 3 συνέχειες του «Η χρεοκοπημένη Αριστερά» για να σταλεί σε φίλο με τον οποίο είχα κουβέντα πάνω σε αυτό.
    Εξού και θα παρακαλούσα να μην εκληφθούν σαν αγένεια το ύφος ή κάποιες εκφράσεις του, δεν μπορούσα να το γράψω από την άρχή όλο. Ευελπιστώ στην ανοχή του συγγραφέα στο πόνημα του οποίου αναφέρομαι, προκειμένω να απαντηθούν και οι δικές μου αιτιάσεις.
    1- «Από την ανάλυση αυτή θα εξαιρεθεί το ΚΚΕ, όχι γιατί δεν το αφορούν κάποια από τα στοιχεία της ανάλυσης, αλλά γιατί, πρώτον, φέρει κάποια ιδιαίτερα ταξικά, πολιτικά και οργανωτικά χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούν σε σημαντικό βαθμό από την υπόλοιπη Αριστερά και, δεύτερον, είναι κάτι πάρα πάνω από φανερή η άρνησή του να επιδιώξει οποιοδήποτε ρόλο καταλύτη στις πολιτικές εξελίξεις.

    Η επιλογή της οργανωτικής αυτάρκειας και αυτοποιητικής αναπαραγωγής της οργανωτικής του δομής αποτελεί την κυρίαρχη στρατηγική επιλογή αυτού του κόμματος.»
    Εδώ είναι κάτι παραπάνω από φανερή η μη συνειδητοποίηση των συγγραφέων, στο γεγονός πως εάν δεν έχεις «οργανωτική αυτάρκεια» και ικανότητα «αναπαραγωγής της οργανωτικής δομής σου» κανέναν πολιτικό ρόλο δεν μπορείς να παίξεις. Πράγμα απολύτως λογικό εάν σκεφτούμε τον ρεαλιστικά ασήμαντο πολιτικά ρόλο, που παίζουν οι εν λόγω.
    2- «…Οι τεκμηριωμένες ανησυχίες της λαϊκής πλειοψηφίας για μια σειρά ζητημάτων που προέκυψαν από την παγκοσμιοποιητική έφοδο (η συλλογική ταυτότητα, η μετανάστευση, η εγκληματικότητα κ.λπ.) αγνοήθηκαν από τους δανδήδες της Αριστεράς, αν δεν χλευάστηκαν ως ρατσισμός, εθνικισμός, μικροαστικό βόλεμα και οπισθοδρομικότητα αφήνοντας απεριόριστη ελευθερία δράσης για την «πραγματιστική» άκρα δεξιά, της οποίας αναμένεται και άλλη εκρηκτική ανάπτυξη…»
    3- Το γεγονός είναι, πως η άκρα δεξιά βρίσκεται σε κατάσταση διαπιστωμένης υποχώρησης, πράγμα απόλυτα λογικό σε περίοδο όξυνσης της ταξικής πάλης, και ενώ στο συγκεκριμένο της στιγμιότυπο, τα μεσοστρώματα τείνουν να ταυτίσουν τα συμφέροντα τους με αυτά της εργατικής τάξης.. Η υποχώρηση της άκρας δεξιάς οφείλεται ακριβώς στους ίδιους λόγους με αυτήν της «εκσυγχρονιστικής αριστεράς», της οποίας αποτελεί και το αντεστραμένο είδωλο. Δύο πολιτικά ρεύματα προερχόμενα και εκφράζοντας διαφορετικά κομμάτια, αλλά της ίδιας μεσαίας τάξης, δεν θα μπορούσαν παρά να προβάλουν το πολιτιστικό έναντι του πολιτικού. Μην έχοντας ταξική ανάλυση, δεν μπορεί παρά να υποχωρήσουν μαζί με τα μεσοστρώματα που εκπροσωπούν. Μην μπορόντας να κατανοήσουν αυτήν την απλή αλήθεια (μια και οι ίδιοι τελικά το πολιτιστικό προβάλουν έναντι του πολιτικού) οι συγγραφείς διαψεύδονται πανιγυρικά στην πρόβλεψη τους για «εκρηκτική ανάπτυξη της άκρας δεξιάς», και σε αυτό θα επανέλθω.*
    4- «Το υπόστρωμα το οποίο ενοποιεί τα επιμέρους υποκείμενα, πάνω στο οποίο ανθίζουν οι αντιστάσεις και η αλληλεγγύη, εκείνο της πολιτισμικής ταυτότητας,»
    – Το υπόστρωμα το οποίο ενοποιεί τις αντιδράσεις είναι η ταξική (άλλη κουβέντα το γιατί αυτή δεν υπάρχει, και ούτε μετριέται με το μέγεθος της αγανάκτησης, αλλά μόλις τώρα αρχίζει να σχηματοποιήται), και όχι βεβαια η πολιτιστική συνείδηση, και εδώ με δικαιώνουν πανυγιρικότατα, μια και οι ίδιοι προβάλουν ως πρωτεύον, αυτό για το οποίο ακριβώς κατηγορούσαν τους «εκσυγχρονιστές» (πρωτοπορεία του πολιτιστικού έναντι του πολιτικού)!
    5- «…Η κρίση του ελληνικού οικονομικού και κοινωνικού σχηματισμού είναι κρίση του ιδιότυπου (παρασιτικού) τρόπου ένταξής του στις δομές του διεθνοποιημένου καπιταλισμού από το ’90 και μετά….»
    Συνοπτικά: Ο καπιταλισμός είναι διεθνοποιημένος τουλάχιστον από την εποχή που οι Άγγλοι πολέμησαν με τους Γάλλους για τον Καναδά, δηλαδή πριν από καμμία 200αριά+ χρόνια, και στην σημερινή του μορφή από πρίν τον Α’ πακόσμιο πόλεμο. Η Ελλάδα ήταν ενταγμένη στις δομές του από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης της. Αυτός ήταν εξάλλου και ο λόγος (να ενταχθει δηλαδή σε αυτές τις δομές) που η ελληνική επανάσταση υποστηρίχθηκε από τις μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις της εποχής (Αγγλία-Γαλλία), ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία δεν είχε ενταχθεί σε αυτές τις δομές ακόμη. Επίσης ο ελληνικός καπιταλισμός, παρασιτικός ήτανε από γεννησιμιού του. Τίποτε από όλα αυτά δεν προέκυψε το ’90.
    6- «Ο δικός μας χώρος, ο χώρος του Άρδην / Ρήξη, μετά το 1990 αρδεύτηκε σε επίπεδο ανθρώπων από δυο πολιτικά ρεύματα: τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο (με καταβολές κυρίως στον χώρο του παλαιού ΠΑΣΟΚ και της ορθόδοξης παράδοσης)
    7- «Η κρίση κάνει ξεκάθαρο σε πολλούς ανθρώπους με ανησυχίες για τα εθνικά θέματα ότι το «εθνικό» στην Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ξεκομμένο από τις διαδικασίες για μια ριζική κοινωνική αλλαγή προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και το βάθεμα της δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, μόνο έτσι μπορεί να αντιμετωπιστούν οι ολέθριες συνέπειες από την ορατή πλέον διείσδυση ακροδεξιών και ρατσιστικών ιδεολογημάτων.»
    1) Παλαιό ΠΑΣΟΚ πλέον δεν υπάρχει!Και ο Τσίπρας εξάλλου, αυτό έψαχνε για να συνεργαστεί στις δημοτικές!
    2) Το πως γίνεται να πρεσβεύεις την (αληθινή) θέση πως η εθνική ανεξαρτησία είναι αδύνατη χωρις την λαϊκή κυριαρχία – οικονομία, και ταυτόχρονα να θες να κάνεις άνοιγμα στον μεγαλύτερο εν Ελλάδι και από καταβολής της, επιχειρηματία και εκμεταλευτή του ελληνικού λαού, ο οποίος έχει διαχρονικά συνεργαστεί αρμονικότατα και με όλους τους κατακτητές της χώρας –την ορθόδοξη εκκλησία- είναι κάτι που δεν μπορεί παρά να αποδοθεί σε ιδεοληψία των γράφοντων, κάτι που πολύ εύκολα διακρίνουν στους άλλους, αλλά αποφεύγουν επιμελέστατα να κοιταχτούν στον καθρέφτη.
    Σαν κατακλείδα, νομίζω πως θα ήταν συνεπείς εάν ενέτασαν στην «αριστερά» για την οποία μιλάνε –και πολύ εύστοχα έχουν εντοπίσει τις εγγενείς της παθογένειες- ,και τον εαυτό τους!
    *Σχηματικότα: ο «φασισμός» δεν είναι παρά η επιθετική συμμαχία της μεσαίας με την μεγάλη αστική τάξη ενάντια στην εργατική. Οταν η δεύτερη επιτίθεται ταυτόχρονα και απροκάλυπτα στις άλλες δύο, το πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης της «άκρας δεξιάς» δεν μπορεί παρά να συρικνώνεται. Το χαμένο από τον Καρατζαφέρη έδαφος λόγω της στήριξης του μνημονίου (και των χρηματοδοτών του), και ενώ έχει την μεγαλύτερη από ποτέ αβάτζα από τα ΜΜΕ, είναι απόλυτα ενδεικτικό.

  1. 3 Φεβρουαρίου, 2011 στο 2:49 μμ
  2. 6 Απριλίου, 2011 στο 8:04 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: