Αύριο, μια άλλη χώρα

Σκέψεις και προτάσεις για το μεταναστευτικό

 Της Λαμπρινής Χ. Θωμά

 

«Υστερ’ απ’ την εξέγερση της 17 του Ιούνη, / ο γραμματέας της Ενωσης Λογοτεχνών / έβαλε και μοιράσανε στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις / που λέγανε πως ο λαός / έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης, / και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει / παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. / Δε θα ‘ταν τότε / πιο απλό, η κυβέρνηση/ να διαλύσει το λαό / και να εκλέξει έναν άλλον;»

Μπ. Μπρεχτ

Το ποίημα του Μπρεχτ «Η Λύση», μας ήρθε κατανού, καθώς συζητούσαμε με φίλο τα όσα συμβαίνουν, τα όσα συζητούμε και όσα δείχνει η στάση της ελληνικής κυβέρνησης για το μεταναστευτικό. Όταν ο λαός δε σου κάνει, αλλάζεις λαό, ειρωνεύεται ο Μπρεχτ, και στη σημερινή Ελλάδα είναι πολλοί αυτοί που δεν τους «κάνει» ο ελληνικός λαός, αυτός ο «συντηρητικός», «εθνικιστής», «επηρμένος», «τεμπέλης», «τριτοκοσμικός», «ξενοφοβικός» και «σκοταδιστής» λαός. Βάλθηκαν λοιπόν να τον αλλάξουνε.

 

Οι θεωρητικοί του Μαρξισμού αναρωτιόνταν επί δεκαετίες για το αν έχει προτεραιότητα η οικονομική βάση ή το πολιτισμικό εποικοδόμημα. Στην Ελλάδα, το λύσαμε κι αυτό: κατέρρευσαν μαζί με αξιοπρόσεχτο συγχρονισμό. Πρώτα μας άφησε χρόνους η ελληνική βιομηχανία. Αφού σε πρώτο στάδιο το κράτος «κοινωνικοποίησε» κάθε χρεωκοπημένη προβληματική επιχείρηση, βάλθηκε κατόπιν να ιδιωτικοποιήσει και τις λίγες κερδοφόρες κρατικές εταιρίες. Κατόπιν, η γεωργία μας συρρικνώθηκε ―με τις οδηγίες και τις ευλογίες της Ε.Ε.― καταντώντας παρασιτική κατανάλωση επιχορηγήσεων. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι βιοτεχνίες και τα εμπορικά καταστήματα έβαλαν μαζικά λουκέτα κάτω από τις πιέσεις των διάφορων υπερ-εμπορικών κέντρων, των ευρωπαϊκών αλυσίδων λιανικής και των κινεζικών καταστημάτων. Ο ανεξάρτητος έλληνας μικροϊδιοκτήτης έδωσε τη θέση του στον καταχρεωμένο λαϊφσταϊλίστα νεόπτωχο των σινιέ.

 

Χέρι χέρι με την οικονομία, όπως ο Μιμίκος με την Μαίρη, έπεσε στο γκρεμό και η ελληνική παιδεία, θυσιαζόμενη στο βωμό της ισότητας προς τα κάτω, η οποία οδήγησε σε μια παιδεία καθαρά ταξική. Και μετά από όλα αυτά, μέσα από ιδεολογήματα και κατασκευάσματα, «συνωστισμούς» και «χωχαρούπες», η άρνηση των αξιών και μνημών της ελληνικής κοινωνίας και η ενδοτικότητα σε κακοχωνεμένες μετα-αποικιοκρατικές απόψεις και την άνευ όρων κατανάλωση, έπλητταν όσο ποτέ τον κοινωνικό ιστό και οδηγούσαν στη διάλυση του. Έτσι που, «επιτέλους», ο λαός να μπορεί να αντικατασταθεί από άλλον. Ένα ακαθόριστο μείγμα γκετοποιημένων ομάδων που να βολεύει το κεφάλαιο, που εμφανίζεται να δρα εν ονόματι ενός νεφελώδους πολυπολιτισμού, ο οποίος απειλεί ό,τι κερδήθηκε με δεκαετίες αγώνα, με αίμα και θυσίες, στα εργασιακά, στο γυναικείο ζήτημα, στον κοινωνικό στίβο. Κανένα αφεντικό δεν το έπιασε ο ανθρωπιστικός πόνος για τους μετανάστες. Τη φτώχεια και την ανάγκη των κατατρεγμένων χρειάζεται και εκμεταλλεύεται το κεφάλαιο. Η επισημοποίηση της παραμονής τους, λοιπόν, η οποία λειτουργεί και ως ανοικτή πρόσκληση σε εκατοντάδες χιλιάδες άλλους να δοκιμάσουν την τύχη τους στα μέρη μας, του έρχεται κουτί. Η υπερπροσφορά εργασίας πάντα βοηθάει τους εκβιασμούς του όποιου εργοδότη.

 

Στην τελευταία πράξη αυτής της τραγωδίας, στο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, η κυβέρνηση Παπανδρέου προχωρά, χωρίς να λάβει ουσιαστικά υπόψιν της τη λαϊκή βούληση, σε μέτρα που δεν έχουν καμμία επαφή με την ελληνική πραγματικότητα. Αυτοί ξέρουν, αυτοί αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Εκτός αν μετρήσουμε τον δήθεν άμεσο ψευτο-διάλογο στις διαδικτυακές σελίδες της κυβέρνησης.

 

(Μας ενημερώνουν, επί παραδείγματι, ότι περισσότερα από πέντε χιλιάδες σχόλια στο opengov.gr σβήστηκαν από τις πρώτες μέρες ως «υβριστικά». Δεν μας είπαν όμως ποιός, και με ποιό δικαίωμα, αποφασίζει ποιά σχόλια θα δημοσιευτούν και ποιά όχι; Με βάση ποιούς κανόνες δεοντολογίας στερούμεθα οι ενήλικοι πρόσβαση ―έστω σε παράπλευρη καταχώριση― στο σύνολο των σχολίων, ώστε να σχηματίσουμε ιδίαν γνώμη; Εκτός αν το «open» αποτελεί απλή βιτρίνα για τους αφελείς, αντίστοιχη με το πυροτέχνημα της υποβολής βιογραφικών για τις θέσεις γραμματέων, ή, ακόμη χειρότερα, το πεδίο της κρατικής λογοκρισίας και προπαγάνδας).

 

Από δίπλα, όλος ο σαχλεπίσαχλος χορός των καθεστωτικών «διανοούμενων» βοηθά με νύχια και με δόντια, όπως και όλες τις άλλες φορές που χρειάστηκε να βοηθήσει, τα τελευταία δεκαπέντε-είκοσι χρόνια. Όπως τότε που απαξιώθηκε η λαϊκή συμμετοχή και το δημοψήφισμα μέσα από την άρνηση των τριών εκατομμυρίων υπογραφών που είχε συγκεντρώσει η εκκλησία. Δυστυχώς, όμως, το ζήτημα που κρίθηκε δεν ήταν αυτό των ταυτοτήτων, αλλά αυτό των δημοψηφισμάτων. Και με την ευλογία της καθεστωτικής «αριστεράς».

Έτσι, ενώ άλλες χώρες της Ε.Ε, (η Γαλλία, η Γερμανία, ακόμη και το Λουξεμβούργο), αλλάζουν προς το αυστηρότερο της πολιτικές χορήγησης άδειας παραμονής και ιθαγένειας, εμείς πρωτοτυπούμε ανοίγοντας διάπλατα τις πόρτες μας εν μέσω παγκόσμιας κρίσης, με μια υπερχρεωμένη οικονομία που δεν μπορεί να απορροφήσει ούτε καν τους ντόπιους εργάτες, όντας χώρα εισόδου μεταναστών και με ένα από τα υψηλότερα ποσοστά λαθρομεταναστών στην Ευρώπη.

 

Και, αν τα οικονομικά και τα δημογραφικά είναι «τα μεγάλα και τα προφανή», τα πολιτισμικά υπόλοιπα τα ξεχνούν βολικά οι περισσότεροι. Λες και οι άνθρωποι είναι άμορφες εναλλάξιμες μάζες, όπου αρκεί η «καλή θέληση» και ενσωματώνονται σε οποιαδήποτε κοινωνία παρά τις όποιες διαφορές σε αντιλήψεις, ήθη και έθιμα. Δεν αφήνουν καμμία πραγματικότητα να χαλάσει τα πολυπολιτισμικά τους οράματα. Το ότι ακόμα και οι Φλαμανδοί ―εδώ και τόσους αιώνες― δεν τα βρήκαν πλήρως με τους Βαλώνους, δεν τους λέει τίποτα.

 

Υπάρχουν δικαιώματα κατεκτημένα με αγώνες και αίμα που τα ξεχνούν ακόμη και οι φεμινίστριες των υπουργικών γραφείων ―όπως και πολλοί άλλοι λαύροι υπέρμαχοι των «ατομικών δικαιωμάτων» των μεταναστών. Πρόσφατη έρευνα π.χ. δείχνει ότι από τα παιδιά των μεταναστών, κυρίως τα αγόρια συνεχίζουν στο γυμνάσιο. Τα κορίτσια, το πολύ να φτάσουν στην έκτη. Προ καιρού, επίσης, είδαμε από τηλεοράσεως πατέρα μικρής μουσουλμάνας, ο οποίος επέμενε να στείλει το παιδί του στο σχολείο με μαντήλα, να δηλώνει σε γνωστό παρουσιαστή: «Αν δεν πάει με τη μαντήλα, ας μη πάει καθόλου!». Και ο γνωστός παρουσιαστής σιώπησε, μη τον πούνε «αρνητή του πολυπολιτισμού» φαντάζομαι, αντι να ρωτήσει: «με ποιο δικαίωμα το λέτε αυτό σε μια χώρα όπου η εκπαίδευση είναι υποχρεωτικά εννεατής;».

 

Σε επίπεδο κοινωνικής καλλιέργειας και δικαιωμάτων, πολλές μεταναστευτικές κοινότητες αποτελούν τροχοπέδη για τα θήλεα μέλη τους. Γιατί, λοιπόν, το δικαίωμα της ιθαγένειας να μην συνδεθεί με την εννεατή υποχρεωτική εκπαίδευση, ώστε να διασφαλιστεί η βασική εκπαίδευση των κοριτσιών; Γιατί η η ιθαγένεια να μη γίνει και όχημα ενσωμάτωσης ―όπως το «συμβόλαιο ενσωμάτωσης» στη Γερμανία; Όλα αυτά ―και πολλά ακόμη― ερωτήματα, το προχειρογραμμένο νομοσχέδιο δεν τα απαντά. Σε σημείο που να μην σηκώνει διόρθωση αλλά συνολική απόρριψη. Κυρίως καθώς δεν μας αντιμετωπίζει ως χώρα -τόπο λαού και λίκνο ενός πολιτισμού- αλλά ως χωράφι – απλό χώρο προς αξιοποίηση από όποιον λαχει και περάσει.

http://www.skai.gr/articles/news/views/

Advertisement
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: