MIA NEA ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

της Βαντάνα Σίβα
δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 70

Η συζήτηση περί της υπέρβασης των συνόρων και της κατάργησης του έθνους-κράτους έχει γίνει του συρμού. Παρ’ όλα αυτά, η σταδιακή απομάκρυνση από μια εποχή κατά την οποία η κυριαρχία αποτελούσε μονοπώλιο του έθνους-κράτους με κανέναν τρόπο δεν συνεπάγεται και το τέλος της έννοιας της κυριαρχίας. Στην πραγματικότητα, το τέλος της συγκεντρωτικής έννοιας της εθνικής κυριαρχίας δημιουργεί μια νέα δυνατότητα για να επαναπροσδιοριστεί και να επανεπιβεβαιωθεί η έννοια μιας εθνικής κυριαρχίας που διαχέεται στον λαό τον οποίο αφορά, και τις κοινότητες που τον απαρτίζουν.

Τι είναι ένα Έθνος; Το Σάκτι (η ενέργεια) των εκατομμυρίων που το απαρτίζουν.
Τι είναι ένα έθνος; Τι συγκροτεί τη μητέρα-πατρίδα μας; Δεν είναι ένα κομμάτι γη, ούτε σχήμα λόγου, ούτε αποκύημα της φαντασίας. Είναι ένα παντοδύναμο Σάκτι, αποτελούμενο από τα Σάκτι (την ενέργεια) όλων των εκατομμυρίων μονάδων που φτιάχνουν ένα έθνος… συμπυκνωμένα σε μια μάζα ισχύος και σφυρηλατημένα σε μια ενότητα. Το Σάκτι που αποκαλούμε Ινδία, το Μπαγουάνι Μπαράτι (Bhawani Bharati), είναι η ζώσα ενότητα των Σάκτι 300 εκατομμυρίων ανθρώπων (τώρα πια 900).
Σρι Αουρομπίντο

Η παγκοσμιοποίηση έχει καταστήσει απόλυτα ρευστή τη σχέση μεταξύ της κοινότητας, του κράτους και των επιχειρήσεων. Έχει ενισχύσει την ασυδοσία των επιχειρήσεων, κατοχυρώνοντας την πρωτοκαθεδρία τους, ενώ ταυτόχρονα διαβρώνει τις δυνάμεις και τις ελευθερίες των ανθρώπων σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, το ίδιο το κράτος υφίσταται έναν τεράστιο μετασχηματισμό και γίνεται μονόπλευρο, αντιπροσωπεύοντας μάλλον τα συμφέροντα των επιχειρήσεων παρά εκείνα του πολίτη και των κοινοτήτων.

Ο κρατικός προστατευτισμός, που είχε υπονομεύσει παλιότερα τις κοινότητες, τώρα υπονομεύεται ο ίδιος από τις επιχειρήσεις. Και αυτή η διαδικασία βρίσκεται στην καρδιά της παγκοσμιοποίησης. Ενώ ο ρόλος του κράτους στη ρύθμιση των εμπορικών συμφερόντων και των επιχειρήσεων όλο και μικραίνει, ο ρόλος του στη διεύρυνση των επιχειρηματικών δικαιωμάτων και μονοπωλίων μεγαλώνει. Η υπονόμευση από τα πάνω της δικαιοδοσίας του έθνους-κράτους δεν ενισχύει την κοινωνία, αλλά τις επιχειρήσεις. Δεν μεταφέρει τις εξουσίες προς τα κάτω, παραδίδοντάς τις στα χέρια των κοινοτήτων, αλλά προς τα πάνω, στις αίθουσες συνεδριάσεων των επιχειρήσεων. Αυτό δημιουργεί ένα αντεστραμμένο κράτος, ένα κράτος δεσμευμένο περισσότερο στην προστασία ξένων επενδύσεων και λιγότερο στην προστασία των πολιτών και των κοινοτήτων που αποτελούν τη χώρα. Στην πραγματικότητα, οι πολυεθνικές και οι διεθνείς οργανισμοί, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, επωφελούνται από αυτόν τον μετασχηματισμό, κι έτσι τον προωθούν, επιστρατεύοντας εύηχους όρους όπως «φιλελευθεροποίηση της οικονομίας» και «ελεύθερο εμπόριο».

Καθώς η παγκοσμιοποίηση επιτρέπει την εντεινόμενη ιδιωτικοποίηση των πόρων, αφαιρώντας τους από τη δικαιοδοσία του κράτους ή των κοινοτήτων,  η δυσαρέσκεια και οι αντιδράσεις πυκνώνουν, δυναμιτίζοντας την τάξη των κοινωνιών. Σ’ αυτήν την κατάσταση, ακόμα κι ένα ελάχιστο κράτος, που περιορίζει τις δικαιοδοσίες του απλώς στην τήρηση του νόμου και της τάξης, διογκώνεται απελπιστικά, κατατρώγοντας τον πλούτο της κοινωνίας και εισβάλλοντας σε κάθε πτυχή του βίου των πολιτών του.

Για τους πολίτες και τις κοινότητες, η διάβρωση της κρατικής εξουσίας συνεπάγεται την υπονόμευση δύο μορφών προστατευτισμού. Η πρώτη, αφορά τις παρεμβάσεις του κράτους ώστε να ρυθμίζει τις επιχειρηματικές δραστηριότητες, προκειμένου να διαφυλάξει την υγεία και την ευημερία του λαού, αλλά και το περιβάλλον.
Η δεύτερη αφορά την προστασία των εθιμικών δικαιωμάτων πάνω στη φύση, τη γνώση και τις ιδιαίτερες παραδόσεις, τα οποία παίζουν πολύ ουσιαστικό ρόλο στη διασφάλιση της ευημερίας και της επιβίωσης ιδιαίτερα των περιθωριακών κοινωνικών ομάδων και κοινοτήτων όπως είναι οι γυναίκες, οι ιθαγενικές κοινότητες, οι ακτήμονες και οι μικροκαλλιεργητές, οι ψαράδες, οι πρακτικοί γιατροί και οι χειροτέχνες.

Νέες μορφές «Δικαιωμάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας», οι οποίες βασίζονται στα συμφέροντα των πολυεθνικών επιχειρήσεων και τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές πραγματικότητες των βιομηχανοποιημένων δυτικών κοινωνιών, παίζουν κεντρικό ρόλο στην καταστροφή των παραδοσιακών κοινοτήτων, καθώς αίρουν τα εθιμικά δικαιώματα που απολάμβαναν πάνω στους πόρους, την τεχνογνωσία, τις παραγωγικές τεχνικές κ.ο.κ. Τα «Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας», περισσότερο από κάθε άλλη πτυχή των διεθνών συμφωνιών για το ελεύθερο εμπόριο, καθιστούν σαφές το πέρασμα από τον κρατικό στον επιχειρηματικό προστατευτισμό και διασφαλίζουν την άρση οποιασδήποτε νομικής προστασίας των πολιτών και των κοινοτήτων.

Στην πραγματικότητα, η άρση της προστασίας των παραδοσιακών κοινοτήτων, η οποία διασφαλιζόταν μέσω των εθιμικών δικαιωμάτων πάνω στη βιοποικιλότητα, την παραδοσιακή γνώση και τις παραδοσιακές μεθόδους παραγωγής, τις αφήνει εκτεθειμένες στη λεηλασία των πόρων και των γνώσεών τους από τα επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία, μέσω των «Δικαιωμάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας», επιζητούν να αποκτήσουν μονοπώλιο πάνω στον φυσικό και τον διανοητικό τους πλούτο.

Ακόμα και μεταξύ όλων αυτών που υποστηρίζουν τα εθιμικά δικαιώματα των κοινοτήτων έχει προκύψει μία διχογνωμία έναντι της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης και της συνακόλουθης υποβάθμισης των εξουσιών του έθνους-κράτους. Απ’ τη μια πλευρά στέκουν όσοι υποστηρίζουν ότι η παγκοσμιοποίηση είναι μία αναπόφευκτη και φυσιολογική εξελικτική διαδικασία της ανθρωπότητας. Αυτή η άποψη συχνά αποκαλείται το «Σύνδρομο του Μονόδρομου», δηλαδή ότι δεν υφίσταται καμία εναλλακτική λύση έναντι της παγκοσμιοποίησης.

Από την άλλη, υπάρχει η άποψη που λέει ότι η υπονόμευση του έθνους κράτους δεν συνεπάγεται την έκλειψη της κυριαρχίας, αλλά αντίθετα δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε μία νέα αντίληψη περί της εθνικής κοινότητας, θεμέλιο της οποίας θα αποτελεί η αυτοδιεύθυνση των ανθρώπων.

1. Η υποστήριξη της επιχειρηματικής παγκοσμιοποίησης 
Υπάρχουν δύο προσεγγίσεις που καταλήγουν στην υποστήριξη της επιχειρηματικής παγκοσμιοποίησης. Η πρώτη τη θεωρεί ως ένα φυσιολογικό εξελικτικό βήμα, το οποίο ακολουθεί το μοντέλο της υπό τις ευλογίες της Παγκόσμιας Τράπεζας κρατικής «ανάπτυξης», που κυριαρχούσε στον πλανήτη κατά τα τελευταία 50 χρόνια. Στα πλαίσιά της, οι αγοραίες κουλτούρες και κοινωνίες θεωρούνται ανώτερες από οποιαδήποτε άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Αυτή η προσέγγιση πηγάζει από τη συνειδητή επιλογή της επιχειρηματικής κυριαρχίας και γι’ αυτό θα την αποκαλέσουμε «συνειδητή επιλογή της παγκοσμιοποίησης».

Η δεύτερη προσέγγιση, μόνον έμμεσα καταλήγει στην υποστήριξη της παγκοσμιοποίησης. Αυτή υιοθετείται κυρίως από τις τοπικές κοινότητες, εκείνες που έχουν γνωρίσει και αντιμετωπίσει μόνον την καταπίεση από τις κρατικές δομές της εξουσίας, κατά τη διάρκεια της αποικιακής και της «αναπτυξιακής» εποχής. Υποστηρίζει την παγκοσμιοποίηση μόνο και μόνο επειδή αυτή περιορίζει την κρατική ισχύ. Παρ’ όλα αυτά, η προσέγγιση αυτή, η οποία ξεκινά με την πρόθεση να ενισχύσει την αυτονομία των κοινοτήτων, καταλήγει να υποστηρίζει την περαιτέρω υπονόμευση της εξουσίας τους, αποδεχόμενη μία διαδικασία η οποία επιβάλλει την επιχειρηματική κυριαρχία πάνω στις ζωές των ανθρώπων. Γι’ αυτό, ονομάζουμε αυτή την προσέγγιση «έμμεση στήριξη της παγκοσμιοποίησης».

α) Η συνειδητή υποστήριξη της παγκοσμιοποίησης.

Η «συνειδητή υποστήριξη της παγκοσμιοποίησης» αποδέχεται την ελεύθερη ροή πόρων και τεχνογνωσίας από τον πλούσιο γενετικά Νότο στον πλούσιο σε κεφάλαια Βορρά. Στην Ινδία, όπως και σ’ όλες τις κυβερνήσεις του Νότου, οι τεχνοκράτες που υποστηρίζουν αυτή την προσέγγιση βάζουν στο κέντρο αυτής της διαδικασίας τις πολυεθνικές επιχειρήσεις. Θεωρούν ότι τα «Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας» και οι πατέντες πάνω στη ζωή αποτελούν αναπόφευκτα προϊόντα της προόδου, ενώ απορρίπτουν ως «αντι-οικονομικές» όλες εκείνες τις εθιμικές πρακτικές χρησιμοποίησης της βιοποικιλότητας για την υγεία και την διατροφή των παραδοσιακών κοινοτήτων. Η «συνειδητή υποστήριξη της παγκοσμιοποίησης» εγκρίνει την απαλλοτρίωση του κοινωνικού πλούτου και της κοινωνικής δημιουργικότητας από τις πολυεθνικές, θεωρώντας ότι «προσθέτει αξία» στον οικονομικό τομέα και ότι τροφοδοτεί τις «καινοτομίες» στον επιστημονικό τομέα.

Το Περιεκτικό Πλαίσιο για την Πρακτική Οικολογική γνώση, του Δρ. Μάντχαβ Γκατζίλ, δηλώνει ξεκάθαρα ότι οι πολυεθνικές επιχειρήσεις κατέχουν τις δυνάμεις εκείνες που είναι απαραίτητες προκειμένου να εκμεταλλευτούμε στο μέγιστο τους γενετικούς μας πόρους.

Σύμφωνα μ’ αυτό, οι γενετικοί μας πόροι δεν έχουν καμία αξία από μόνοι τους, όντας έξω από την οικονομική σφαίρα. Για να εισέλθουν όμως σ’ αυτή, απαιτούνται επιστημονικές και τεχνολογικές υποδομές οι οποίες βρίσκονται πέρα από τις παρούσες δυνατότητες της ινδικής βιομηχανίας, των κρατικών εργαστηρίων, των πανεπιστημίων και των ερευνητικών ινστιτούτων. Από την άλλη, πολλές πολυεθνικές κατέχουν τα οικονομικά και τα τεχνολογικά μέσα ώστε να παράγουν προστιθέμενη αξία από τους «ακατέργαστους» γενετικούς μας πόρους.

Η προσέγγιση ότι οι γενετικοί πόροι δεν έχουν από μόνοι τους καμία αξία, ότι ο τρόπος με τον οποίο τους χρησιμοποιούμε σε τοπικό και εθνικό επίπεδο δεν «προσθέτει αξία», ουσιαστικά απαξιώνει τόσο τη βιοποικιλότητα που μας έχει δωρίσει η φύση όσο και τις δυνατότητες της παραδοσιακής γνώσης. Με το να προσδιορίζει τη βιοιποικιλότητα ως «ακατέργαστους γενετικούς πόρους», η έκθεση του δρ. Γκαντζίλ υπονομεύει τόσο την προστασία τους, όσο και τον δημόσιο, κοινωνικό τους χαρακτήρα. Το θεμέλιο της προστασίας της βιοποικιλότητας έγκειται στην αναγνώριση της ενδογενούς αξίας όλων των μορφών ζωής και των βιολογικών ειδών. Η υπόθεση ότι οι γενετικοί πόροι δεν έχουν καμία αξία από μόνοι τους πηγαίνει ενάντια σ’ αυτήν τη θεμελιώδη αρχή.

Σε αυτά τα πλαίσια, οι τοπικές κοινότητες περιορίζονται στον ρόλο του «φύλακα της βιοποικιλότητας» και του «παραγωγού πληροφοριών». Από εκεί και πέρα, αυτός ο πλούτος περνάει στα χέρια των πολυεθνικών, οι οποίες θα δώσουν ένα μικρό αντίτιμο στους «γιους και τις κόρες της Ινδίας, που διαφύλαξαν τη σπουδαία γενετική κληρονομιά τους».

Αυτή η προσέγγιση αγνοεί το γεγονός ότι στις περισσότερες κοινωνίες, και ιδιαίτερα στον Τρίτο Κόσμο, οι πόροι της βιοποικιλότητας ανήκουν σε όλους. Πρόκειται για ζωντανούς πόρους, οι οποίοι επηρεάζουν και επηρεάζονται από τις κοινότητες σ’ ένα καθεστώς αρμονίας. Επίσης, η γνώση αυτής της βιοποικιλότητας, αλλά και η χρησιμοποίησή της, θεωρούνταν κοινή για όλους και ανταλλάσσονταν ελεύθερα, τόσο στο εσωτερικό όσο και μεταξύ των κοινοτήτων. Οι καινοτομίες βασίζονταν σε μία συσσωρευμένη γνώση, που πήγαζε από την πρακτική αιώνων, και με τον καιρό επέστρεφαν σ’ αυτήν την δεξαμενή, η οποία έχει συμβάλει τα μέγιστα στην παραγωγή της απέραντης ποικιλομορφίας των ιατρικών και των γεωργικών φυτών που υπάρχουν σήμερα στην φύση. Με την εξατομίκευση αυτού που μέχρι πρότινος αποτελούσε προϊόν της μακρόχρονης κοινοτικής πρακτικής, αυτή η προσέγγιση χρησιμοποιεί την παγκοσμιοποίηση για να διαρρήξει τη συνοχή των κοινοτήτων, στρέφοντας τόσο τα άτομα εναντίον των κοινοτήτων, όσο και τη μία κοινότητα εναντίον της άλλης.

β) Η έμμεση υποστήριξη της παγκοσμιοποίησης
Οι υποστηρικτές της τοπικής αυτονομίας μπορούν να καταλήξουν να υποστηρίζουν την παγκοσμιοποίηση επειδή δεν κατανοούν ότι –πέρα από την κρατική εξουσία– και η επιχειρηματική κυριαρχία υπονομεύει εξίσου καίρια τη διαδικασία της αυτοδιεύθυνσης. Μπορεί όσοι εντάσσονται σ’ αυτήν την κατηγορία να αναγνωρίζουν την αξία των παραδοσιακών γνώσεων, να απαιτούν τον σεβασμό τους και να απορρίπτουν το καθεστώς των «Δικαιωμάτων πνευματικής Ιδιοκτησίας» και τις πατέντες.

Παρ’ όλα αυτά, αποτυγχάνουν να διαγνώσουν την υποκατάσταση του συγκεντρωτικού έθνους κράτους από μία εκτεταμένη επιχειρηματική εξουσία, γιατί προσεγγίζουν το ζήτημα της αυτοδιεύθυνσης μονόπλευρα, μόνον εναντίον του κράτους, και διακηρύττουν την ανάγκη της απελευθέρωσης από αυτό. Δεν βλέπουν ότι μία τόσο παρωχημένη προσέγγιση της αυτοδιεύθυνσης ανοίγει τον δρόμο σε μία διαδικασία όπου η επιχειρηματική εξουσία αποστερεί οποιοδήποτε μέσο αυτοδιεύθυνσης από τους πολίτες και τις κοινότητες.

Σε καθεστώς απουσίας οποιασδήποτε εθνικής ρύθμισης που θα ελέγχει την επιχειρηματική δραστηριότητα, στο κενό αλληλεγγύης μεταξύ των κοινοτήτων που προκαλεί η κατάρρευση της νομικής τους προστασίας, οι πολυεθνικές μπορούν πλέον να συνδιαλέγονται προνομιακά με την κάθε μια κοινότητα, δημιουργώντας έχθρες και ανταγωνισμούς μεταξύ τους. Γι’ αυτό και οι πολυεθνικές που ασχολούνται με την γενετική μηχανική μπορούν να προχωρήσουν σε απευθείας συμφωνίες με τους εκπροσώπους των τοπικών κοινοτήτων, παρακάμπτοντας το εθνικό και το παγκόσμιο νομοθετικό πλαίσιο. Οι πολυεθνικές επιθυμούν την άρση οποιασδήποτε ρύθμισης αποσκοπεί στο να προστατεύσει τους μικρούς παραγωγούς, προκειμένου να κατασπαράξουν το σύνολο των πόρων και των αγορών.

Αντί να επικεντρωθούν στη διαμόρφωση και την ανάπτυξη ιδεών και πολιτικών που θα ανέπτυσσαν σε ομόκεντρους κύκλους την αυτοδιεύθυνση –από το άτομο στην κοινότητα, το χωριό, την περιοχή, κι από εκεί στη χώρα, την περιφέρεια και εντέλει τον πλανήτη– και θα μπορούσαν να συντονίσουν τις διάσπαρτες κοινότητες ώστε να επιβάλουν τον έλεγχό τους στις πολυεθνικές και να διασφαλίσουν την κρατική προστασία, οι υποστηρικτές της άποψης αυτής προτιμούν να συνδέουν απευθείας το τοπικό με το παγκόσμιο, παρακάμπτοντας οποιοδήποτε ενδιάμεσο ρυθμιστικό επίπεδο. Έτσι, καταλήγουν να συνδέουν τις κοινότητες με την παγκόσμια επιχειρηματική εξουσία, δημιουργώντας ρήγμα στη συνοχή τους.

Οι κοινότητες, παρ’ όλο που συχνά είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους, έχουν αναπτύξει θεσμούς που θέτουν όριο στην ιδιωτική εμπορική εκμετάλλευση των πόρων και της γνώσης. Τα όρια στα επιχειρηματικά συμφέροντα είναι αυτά που έχουν επιτρέψει να αναπτυχθεί η κοινωνική δημιουργικότητα και η συλλογική καινοτομία. Τα φαινόμενα αυτά στηρίζονται στο γεγονός ότι, στις κοινότητες, κυριαρχεί το καθεστώς των κοινωνικών αγαθών, ενώ, επίσης, η διατήρηση και η ανάπτυξη του πλούτου των εθνικών πόρων βασίζονταν στο ότι οι κοινότητες λειτουργούσαν βάσει της λογικής της βιωσιμότητας. Από την άλλη, οι οικονομίες της αγοράς έχουν ως μοναδικό κίνητρο το κέρδος και μπορούν να λειτουργήσουν μόνο υπό το καθεστώς της απεριόριστης πρόσβασης στους φυσικούς πόρους. Η απεριόριστη πρόσβαση, με την σειρά της, μπορεί να επιτευχθεί μόνον όταν διαρραγεί οριστικά η συνοχή των κοινοτήτων μέσα από την προώθηση της έννοιας του ατομικού συμφέροντος, με την ανάπτυξη των φατριαστικών τάσεων, που τις εμποδίζει να δράσουν από κοινού απέναντι στα συλλογικά ζητήματα.

Η άποψη που υποκαθιστά τα πολλαπλά χωρικά επίπεδα του προστατευτισμού με μία μονοδιάστατη αντίληψη περί της αυτοδιεύθυνσης των κοινοτήτων, αρνούμενη οποιαδήποτε μορφή εθνικής προστασίας των κοινοτήτων έναντι των αρπακτικών εξωτερικών συμφερόντων, καταλήγει εντέλει να συμβάλλει στην υπονόμευση των λαϊκών συμφερόντων και στην ενίσχυση της εξουσίας των πολυεθνικών.

Για παράδειγμα, αντί να υποστηρίζουν ότι η ανισότητα των φύλων θα πρέπει να εξαλειφθεί στο εσωτερικό των κοινοτήτων και ότι οι άντρες και οι γυναίκες θα πρέπει να απολαμβάνουν ισότιμη πρόσβαση στους φυσικούς πόρους και τη γνώση, οι υποστηρικτές αυτής της άποψης θεωρούν ότι, εξαιτίας της αντίθεσης αντρών και γυναικών, δεν υφίσταται κανένα συλλογικό συμφέρον στις κοινότητες. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όμως, διευκολύνεται η λεηλασία των κοινοτήτων από τις πολυεθνικές, γεγονός που οδηγεί στην περαιτέρω περιθωριοποίηση τόσο των αντρών όσο και των γυναικών. Παρομοίως, λένε ότι οι ιθαγενικές κοινότητες και οι κοινότητες των μικρών καλλιεργητών είναι εκ των πραγμάτων ανταγωνιστικές, αποτυγχάνοντας έτσι να συλλάβουν την κοινότητα του συμφέροντος που έχουν στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους πάνω στην βιοποικιλότητα και την παραδοσιακή γνώση. Αυτοί οι διαχωρισμοί προετοιμάζουν το έδαφος για τον έλεγχο των πολυεθνικών πάνω στους σπόρους, την επιβολή του συστήματος της πατέντας και των «Δικαιωμάτων Πνευματικής Ιδιοκτησίας».

Αυτή η χωριστική λογική, που υπονομεύει οποιαδήποτε ιδέα κοινότητας συμφερόντων και κρατικού προστατευτισμού, συνιστά μία επιδημία που εμφανίζεται κυρίως στις κοινωνίες που σπαράσσονται από θρησκευτικές, εθνικές και φυλετικές συγκρούσεις, όπου οι πολιτικές των ταυτοτήτων και της διαφοράς τις έχουν οδηγήσει σε κατακερματισμό.

2. Η σκοπιά της λαϊκής αυτοδιεύθυνσης
Η φιλοσοφία της άμεσης δημοκρατίας και του πλουραλισμού αναγνωρίζει ότι οι κοινότητες διαφοροποιούνται και έχουν ξεχωριστά συμφέροντα, και γι’ αυτό θα  πρέπει το έθνος να τους δώσει τα μέσα για να αυτοδιευθύνονται και να λαμβάνουν τις κρίσιμες αποφάσεις πάνω στα ζητήματα που τους αφορούν. Αναγνωρίζει επίσης ότι οι μορφές αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι αναποτελεσματικές για να προασπίσουν τα λαϊκά συμφέροντα έναντι της παγκοσμιοποίησης και ότι χρειάζεται η ανανέωση άμεσων μορφών λήψεως αποφάσεων σε ζητήματα που αφορούν τη ζωή τους. Αυτά τα αιτήματα προέκυψαν κατά τη διάρκεια των αγώνων των μικροκαλλιεργητών, αλλά και των ιθαγενικών κοινοτήτων για τον κοινωνικό χαρακτήρα των φυσικών πόρων, τις βιώσιμες μεθόδους παραγωγής κ.ο.κ. Σε συστήματα που χαρακτηρίζονται από πατριαρχική κυριαρχία επί των γυναικών, από μεγάλες αντιθέσεις πόλης και υπαίθρου, και από την παρουσία της αποικιοκρατίας, ο δημοκρατικός πλουραλισμός θα πρέπει να ενσωματώσει όλες εκείνες τις κοινότητες οι οποίες είχαν τοποθετηθεί στο περιθώριο. Κι αυτή η διαδικασία θα αλλάξει το τοπίο τόσο στο εσωτερικό των κοινοτήτων όσο και στη δομή και τα χαρακτηριστικά των κρατικών δομών.

Η φιλοσοφία του δημοκρατικού πλουραλισμού αναγνωρίζει την αντιδημοκρατική φύση του συγκεντρωτικού έθνους-κράτους, πάνω στην οποία βασίστηκε η παρωχημένη εκδοχή του προστατευτισμού. Αλλά ταυτόχρονα, βλέπει ότι ο κύριος αντίπαλος στη ζωή των πολιτών και την δημοκρατία είναι η πλανητική επιχειρηματική εξουσία. Από αυτή την άποψη, ενάντια στις νέες μορφές αποικιοποίησης θα πρέπει να εφευρεθεί ένα νέο περιεχόμενο της εθνικής κυριαρχίας, το οποίο θα διατηρεί στο εσωτερικό του δημοκρατικότερες δομές, που θα είναι σε θέση να συντονίσουν τα εθνικά συστήματα με τις τοπικές κοινότητες, στον αγώνα για τη διαφύλαξη του φυσικού πλούτου, της πνευματικής και διανοητικής κληρονομιάς, αλλά και των μέσων επιβίωσης των πολιτών της χώρας.

Αυτό το μεταρρυθμισμένο κράτος θα πρέπει να βασιστεί στην αποκεντρωτική λογική του Γκάντι περί των «μονίμως διευρυνόμενων, ομόκεντρων, και ποτέ εφαπτόμενων κύκλων». Σε αντίθεση με το κυρίαρχο σήμερα ιεραρχικό μοντέλο, η λογική του Γκάντι έχει να καταθέσει τα ακόλουθα:

Η ζωή δεν θα είναι μια πυραμίδα, με την κορυφή να υποστηρίζεται από τη βάση. Αλλά θα είναι ένας ωκεάνιος κύκλος, κέντρο του οποίου θα είναι το άτομο, που είναι πάντα έτοιμο να προσφέρει τη ζωή του για το χωριό του, το χωριό είναι έτοιμο να προσφέρει στο σύνολο των χωριών, ώσπου, επιτέλους, το όλον να γίνει μια ζωή φτιαγμένη από άτομα, ποτέ επιθετικά μέσα στην αλαζονεία τους, αλλά πάντα ταπεινά, που θα μοιράζονται τη μεγαλοπρέπεια του κύκλου, του οποίου θα αποτελούν αναπόσπαστες ενότητες. Σαν αποτέλεσμα, η έσχατη περιφέρεια δεν θα έχει τη δύναμη να συνθλίψει τον εσωτερικό κύκλο, αλλά θα δίνει δύναμη σε όλους τους εσωτερικούς κύκλους και θα αντλεί τη δική της δύναμη από αυτούς.

Η αυτοδιεύθυνση των κοινοτήτων είναι η βάση για την αυτοδιάθεση του ιθαγενικού πληθυσμού, για το δικαίωμα στις βιώσιμες καλλιεργητικές πρακτικές, για τον δημοκρατικό πλουραλισμό. Αυτό το σχέδιο έχει ήδη ενταχθεί στο ινδικό Σύνταγμα, με τις αλλαγές της 72ης και της 73ης συνταγματικής αναθεώρησης, οι οποίες έχουν αναγνωρίσει το Παντσαγιάτ ως τη βασική μονάδα αυτοδιεύθυνσης και δημοκρατίας στο κοινοτικό επίπεδο. Όταν ένα Παντσαγιάτ, στο Κερίμ της Γκόας, δεν έδωσε στην εταιρεία Ντιπόν την άδεια να εγκαταστήσει τη βιομηχανία της, αιτιολογώντας την απόφασή της με το επιχείρημα ότι η δραστηριότητα της εταιρείας θα ήταν βλαπτική για το περιβάλλον, η κοινότητα αυτή ασκούσε το νόμιμο δικαίωμά της στην αυτοδιεύθυνση.

Τον Φεβρουάριο του 1995, φυλές από διαφορετικά μέρη της Ινδίας μαζεύτηκαν στο Δελχί για να διαδηλώσουν, πιέζοντας την κυβέρνηση να αναγνωρίσει τη διακήρυξη της «αυτοδιεύθυνσής» τους.

Το Εθνικό Μέτωπο για την Αυτοδιεύθυνση των Φυλών, μια πανεθνική ιθαγενική οργάνωση, ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1995 ένα κίνημα κοινωνικής ανυπακοής, για την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος αυτοδιεύθυνσης. Στις 2 Οκτώβρη δήλωσαν:
Παρ’ όλη την ανεξαρτησία, εμείς συνεχίζουμε να κουβαλάμε τον σταυρό της σκλαβιάς για πάρα πολλά χρόνια. Κι άλλες κοινωνικές ομάδες βρίσκονται στην ίδια κατάσταση. Όμως, τώρα που όλα είναι ξεκάθαρα και υπάρχει συναίνεση από πολλούς βουλευτές και εμπειρογνώμονες, η αλλαγή δεν πρέπει να καθυστερήσει. Δεν θα ανεχτούμε κάτι τέτοιο.

Ακόμη κι αλλιώς να είναι τα πράγματα, δεν χρειάζεται να το συζητάμε ιδιαίτερα. Η αυτοδιεύθυνση είναι φυσικό δικαίωμα. Στην ιεραρχία των δημοκρατικών θεσμών, το γκραμ-σάμπα (gram-sabha- λαϊκή συνέλευση στην οποία συμμετέχουν όσοι άντρες και γυναίκες της κοινότητας είναι άνω των 18 ετών) είναι υπεράνω όλων, ακόμη και της Βουλής. Αυτό ακριβώς δίδασκε ο Γκάντι. Δεν θα υπακούμε σε κανέναν νόμο που θέτει σε κίνδυνο την αρχή του γκραμ-σάμπα. Σε κάθε περίπτωση, αποφασίζουμε να εγκαθιδρύσουμε αυτοδιαχείριση, αρχής γενομένης από τις 2 Οκτωβρίου 1995. Από τότε και μετά, θα ελέγχουμε τους πόρους μας και θα ρυθμίζουμε εμείς οι ίδιοι τα θέματα που μας αφορούν.

Στα πλαίσια της αυξανόμενης συγκέντρωσης εξουσίας και κεφαλαίων σε επιχειρηματικά χέρια, μέσα από τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, το περιθώριο που έχουν οι κοινότητες να ασκήσουν το δικαίωμά τους για αυτοδιάθεση και αυτοδιαχείριση συρρικνώνεται ταχύτατα. Οι κοινότητες πρέπει να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην αυτοδιεύθυνση και να μεταβιβάσουν στο κράτος τις λειτουργίες του περιορισμού της επιχειρηματικής ισχύος. Η επανεφεύρεση του κράτους πρέπει να βασιστεί στην επανεφεύρεση της εθνικής κυριαρχίας. Η εθνική κυριαρχία δεν ενυπάρχει μόνο σε συγκεντρωτικές κρατικές δομές, ούτε εξαφανίζεται όταν οι παρεμβατικές λειτουργίες του κράτους, που αφορούν τους πολίτες του, αρχίζουν να εξασθενούν. Η νέα συνεργασία για την εθνική κυριαρχία χρειάζεται ενδυναμωμένες κοινότητες, που αναθέτουν λειτουργίες στο κράτος για τη δική τους προστασία. Η υπεράσπιση των κοινοτήτων, των πόρων και των τρόπων βιοπορισμού τους, απαιτεί τέτοια καθήκοντα και υποχρεώσεις από τις κρατικές δομές.

Η ανάγκη για την αναζωογόνηση και τη νομική αναγνώριση των κοινοτήτων αποτελεί απαραίτητο βήμα για να επινοήσουμε μορφές προστασίας του λαού. Ο επιχειρηματικός προστατευτισμός έχει επεκτείνει τα νομικά δικαιώματα των πολυεθνικών εις βάρος των δικαιωμάτων των κοινοτήτων. Εμείς, στον αντίποδα, πρέπει να διαμορφώσουμε μία νομική οντότητα για τις κοινότητες, η οποία θα δώσει περιεχόμενο στη δημοκρατική αποκέντρωση που θα βασίζεται στις αρχές του Panchayati Raj (της συνταγματικής προτεραιότητας στην κοινοτική μονάδα του Παντσαγιάτ). Αυτό, με τη σειρά του, θα λειτουργεί με βάση τις gram sabhas (λαϊκές συνελεύσεις) ως την ανώτερη μονάδα λήψεως αποφάσεων. Επιπλέον, αυτή η νομική υπόσταση θα αναγνωρίζει τη διαφοροποίηση των κοινοτήτων και τη δυναμική τους φύση.

Οι κοινότητες είναι κοινότητες επειδή λειτουργούν συνεκτικά και αντιμετωπίζουν από κοινού τις εξωτερικές απειλές, ακόμα και όταν είναι διαχωρισμένες στο εσωτερικό τους φυλετικά, σε κάστες, ταξικά ή θρησκευτικά. Η εξάλειψη αυτών των ανισοτήτων στο εσωτερικό των κοινοτήτων, θα ενισχύσει ακόμα περισσότερο τη συνοχή τους.

Τέλος, οι κοινότητες δεν συνιστούν μόνον γεωγραφικές μονάδες· μπορούν να υπάρξουν και ως κοινότητες συμφερόντων, κοινότητες κουλτούρας, κοινότητες που μοιράζονται την ίδια πρακτική. Έτσι, όσοι χρησιμοποιούν συγκεκριμένες τεχνικές για τη λειψυδρία ή τους ίδιους σπόρους, μπορούν να αποτελέσουν μία κοινότητα –παρ’ όλες τις διαφοροποιήσεις και τις ιδιαιτερότητες που τους χαρακτηρίζουν.

http://www.iatp.org/documents/new-partnership-for-national-sovereignty-a

Το Βιβλιοπωλείο ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ (Γεροκωστοπούλου 31-33 ) παρουσιάζει το βιβλίο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ, “H ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΗ’’ την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου, στις 20:30. Το βιβλίο θα παρουσιάσουν, ο καθηγητής του Παν/μίου Ιωαννίνων Ερατοσθένης Καψωμένος, ο επίκ. Καθηγητής της Α. Ε. Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων Γεώργιος Παναγόπουλος, ο ερευνητής Κωνσταντίνος Ντίνος και ο συγγραφέας Γιώργος Καραμπελιάς. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Θεόδωρος Ντρίνιας.

Στη μακρά πορεία της ελληνικής παλιγγενεσίας, ο Βελεστινλής σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου, κατά την οποία οι Έλληνες αναζητούσαν την ανεξαρτησία τους στηριζόμενοι πρωτίστως στη συνδρομή των ξένων, και την απαρχή μιας νέας, κατά την οποία τολμούν να διανοούνται και να προετοιμάζουν μια νέα ανεξάρτητη πολιτειακή τάξη.

Και επειδή κλείνει μια περίοδο και ανοίγει μία νέα, συνιστά, την εμβληματικότερη μορφή της νεώτερης ελληνικής ιδεολογίας, εξ αιτίας ακριβώς της μοναδικής του συνθετικότητας: Συγγραφέας ρομαντικών διηγημάτων και στιχουργημάτων, έργων επιστημονικής εκλαΐκευσης και αρχαιογνωσίας, εκδότης υπέροχων χαρτών, χρησμολογικών κειμένων και βιβλίων στρατιωτικής τακτικής, συγγραφέας επαναστατικού «προγράμματος», ποιητής –λόγιος και λαϊκός–, τραγουδιστής και μουσικός, προπαντός οργανωτής και αδάμαστος επαναστάτης μέχρι τέλους. Η μορφή του άστραψε για λίγο καιρό και άφησε έκθαμβους τους συγχρόνους του – και φαίνεται πως τύφλωσε πολλούς από τους τοτινούς καθώς και τους σύγχρονους λογίους μας.

Ο Ρήγας προσωποποιούσε τη σύνθεση και την άρση της αντίθεσης ανάμεσα στα ρεύματα που διαπερνούν τον σύγχρονο ελληνισμό: σκέψη και δράση, συναίσθημα και ορθός λόγος, Ανατολή και Δύση, αρχαιότητα και Βυζάντιο, νεωτερικότητα και παράδοση, λόγιο και λαϊκό στοιχείο. Ο Ρήγας ήταν η προσωποποιημένη άρση του «καημού της ρωμιοσύνης», της διαρκώς ανολοκλήρωτης ταυτότητάς μας, γι’ αυτό και πάντα επίκαιρος, τόσα χρόνια μετά:  διότι βρισκόμαστε ακόμα αντιμέτωποι με το ίδιο αίτημα, να απαντήσουμε θετικά στον «καημό της ρωμιοσύνης», στον καημό των λαών της Βαλκανικής.

Ο Ρήγας υπήρξε η προσωποποιημένη άρση του «καημού της ρωμιοσύνης», του διαρκούς ανολοκλήρωτου της ταυτότητάς μας, γι’ αυτό και διαρκώς επίκαιρος, τόσα χρόνια μετά, γι’ αυτό και αντικείμενο διαμάχης, διότι, ακόμα και σήμερα –ίσως σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε–, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το ίδιο αίτημα.΄

Το επαναστατικό όραμα του Ρήγα Βελεστινλή θα παραμείνει ανολοκλήρωτο και ο ίδιος ο εμπνευστής του δεν θα προλάβει έστω να δοκιμάσει να το θέσει σε εφαρμογή, όχι γιατί δεν διέθετε τη συνθετική και αγωνιστική δυνατότητα και διάθεση για κάτι τέτοιο, αλλά διότι η μοίρα μας, για οκτώ αιώνες, έως σήμερα, ορίζεται από αυτή την κατταρα του συνόρου δύο κόσμων, Ανατολής και Δύσης, ανάμεσα στους οποίους συνθλιβόμαστε.

Ο Βελεστινλής και η Φιλική Εταιρεία δοκίμασαν να μεταβάλουν και πάλι αυτό που σήμερα έγινε σύνορο σε οικουμένη, σε ό,τι δηλαδή υπήρξε για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, μέχρι και το Βυζάντιο, ο ελληνικός κόσμος. Γι’ αυτό στοχοθέτησαν τη συμπερίληψη όλου του βαλκανικού χώρου, στο επαναστατικό τους σχέδιο. Όμως ανολοκλήρωτο θα μείνει το όραμά του, ανεκπλήρωτο, πριν καν αρχίσει να μπαίνει σε εφαρμογή, το διάβημά του. Ως μια πρόκληση εσαεί για τους Έλληνες –αλλά και τους λοιπούς Βαλκάνιους– να απαντήσουν κάποτε θετικά στον «καημό της ρωμιοσύνης», τον καημό των λαών της Βαλκανικής.

Γι’ αυτό ο Ρήγας Βελεστινλής παραμένει αξεπέραστος, το εμβληματικό και ταυτόχρονα ανολοκλήρωτο πρόταγμα του νεώτερου ελληνισμού. Γι’ αυτό γυρνάμε και ξαναγυρνάμε κοντά του, γι’ αυτό μας γοητεύει –με έναν συχνά δυσεξήγητο τρόπο– η φυσιογνωμία του, διότι αποτελεί το πρόσωπο –διαχρονικό και, στις μέρες μας, τραγικό– του ελληνισμού, Έλληνας, Βαλκάνιος, οικουμενικός.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ – ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Ο Γιώργος Καραμπελιάς, γεννήθηκε το 1946 στην Κάτω Αχαΐα. Είναι Οικονομολόγος με μεταπτυχιακό δίπλωμα από την Οικονομική σχολή του Παρισιού. Συμμετείχε στη Νεολαία Λαμπράκη, στο αντιδικτατορικό κίνημα και στον «Μάη του 68» σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις.

Από το 1979 έως το 1993 εξέδιδε το περιοδικό Ρήξη. Το 1980, μαζί με φίλους, δημιούργησε το Εναλλακτικο Βιβλιοπωλείο και τις Εναλλακτικές Εκδόσεις. Απο το 1993 έως το 1994 διηύθυνε τον Τομέα Πρόληψης, Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης του ΚΕΘΕΑ, για την απεξάρτηση από τα ναρκωτικά. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος της Γραμματείας των Οικολόγων-Εναλλακτικών. Από το 1995 είναι εκδότης και αρχισυντάκτης του διμηνιαίου περιοδικού Άρδην που συνεχίζει να εκδίδεται. Από το 2007 εκδίδει την εφημερίδα Ρήξη και από το 2011 το επιστημονικό περιοδικό Νεος Λόγιος Ερμής.

Αρθρογραφεί σε εφημερίδες στην Ελλάδα και Κύπρο.

Σημαντικά έργα του. To 1204 και η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού, Η θεμελιώδης παρέκκλιση, 1922: Δοκίμιο για τη νεοελληνική ιδεολογία, Ισλάμ και Παγκοσμιοποίηση, Στα Μονοπάτια της ουτοπίας, Ο προφήτης, το πετρέλαιο και ο κορμοράνος, Κράτος και κοινωνία στη μεταπολίτευση, Κρίση του κεφαλαίου και αυτονομία’ , Το Τέλος του παλιού Κόσμου, Νεοθωμανισμός, κ.λπ.

του Γιώργου Καραμπελιά

Όπως έχει ήδη διαφανεί, χωρίς καμία αμφιβολία πλέον, η πρόταση δημοψηφίσματος του Παπανδρέου αποτέλεσε το colpo grosso που μηχανεύτηκε από κοινού με τους Γερμανούς –τουλάχιστον, χωρίς ακόμα να γνωρίζουμε εάν υπήρχε και εμπλοκή άλλων δυνάμεων. Colpo grosso για να αποφύγει την βέβαιη καταψήφιση της συμφωνίας, με τα νέα επαχθή μέτρα που περιλαμβάνει, ακόμα και από τον ίδιο τον λόχο των πασοκικών βουλευτών. Διότι ήταν βέβαιο ότι η κυβέρνηση είτε στην ψήφιση της συμφωνίας, είτε στον προϋπολογισμό, είτε με οποιαδήποτε άλλη ευκαιρία, θα κατέρρεε. Ακόμα και ο ίδιος ο Παπούλιας μετά τα τελευταία γεγονότα της 28^ης Οκτωβρίου, θα πιεζόταν αφόρητα να παραιτηθεί, προκαλώντας εκλογές. Το τέλος της κυβέρνησης ήταν ζήτημα εβδομάδων, στην καλύτερη γι’ αυτή περίπτωση.

Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο το πασοκικό βαθύ κράτος που συμπαρατάσσεται με τον ΓΑΠ δοκίμασε τον τελευταίο(;) εκβιασμό του – Καστανίδης, Παπουτσής, Ρέππας, Μπεγλίτης και όλη η συμμορία–, διότι γνωρίζει ότι οι εκλογές θα σήμαιναν το οριστικό τέλος του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και συμπαρατάσσονται πίσω από τον κούϊσλινγκ σε μια τελευταία απόπειρα να σώσουν το τομάρι τους.

Έτσι λοιπόν, είτε θα τον ρίξουν όσοι τον στήριζαν –ΜΜΕ, «εκσυγχρονιστές», σημιτικοί, ή όσοι βουλευτές δεν αντέχουν την κατακραυγή του κόσμου– και αυτοί θα μπορούν να μιλήσουν για συνωμοσία και «αποστασία», και να βρουν την ευκαιρία να αποχωρήσουν ευσχήμως, είτε θα επιβιώσουν από την ψήφο εμπιστοσύνης και θα δοκιμάσουν να επιτύχουν τον μεγάλο τους εκβιασμό: Έχοντας μετατρέψει το δημοψήφισμα σε κριτήριο για την παραμονή ή όχι στην ευρωζώνη, και το ευρώ, να στριμώξουν τον ίδιο τον λαό που στη συντριπτική του πλειοψηφία –70-80%– είναι υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη.

Με μια τέτοια κίνηση θα οδηγήσουν σε ακόμα πιο δύσκολη θέση την αντιπολίτευση –κατ’ εξοχήν τη Νέα Δημοκρατία–, που θα βρεθεί μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα και θα κινδυνεύσει, είτε να απολέσει τη λαϊκή της βάση, συρόμενη σε ένα ‘ναι’ στο δημοψήφισμα της πιο μισητής κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, είτε να διασπαστεί! Ανάλογα προβλήματα θα έχει και η ευρωπαϊστική Αριστερά, κατ’ εξοχήν ο Κουβέλης αλλά και εν μέρει ο Συνασπισμός. Γι αυτό και παίζουν τα ρέστα τους με αυτό το colpo grosso:

Αν παρ’ ελπίδα κατορθώσουν να φθάσουν σε δημοψήφισμα και υπερψηφιστεί το Ναι, θα έχουν θριαμβεύσει απέναντι σε ολόκληρο το λαό και την αντιπολίτευση. Στην πολύ πιθανότερη περίπτωση που δεν κατορθώσουν να συγκεντρώσουν τους 151 ψήφους για την προσφυγή στο δημοψήφισμα ή υπερψηφιστεί το Όχι, τότε θα μπορούν και πάλι να νίπτουν τας χείρας τους και θα φορτώνουν την ευθύνη για τις οποιεσδήποτε συνέπειες στους αντιπάλους τους και τον ίδιο τον λαό.

Πρόκειται για μια σατανική κίνηση των ανδρεικέλων που «κυβερνούν» σε συμπαιγνία με τους εντολείς τους.

Το ότι αυτή η κίνηση πραγματοποιήθηκε σε άμεση συμφωνία με τους Γερμανούς –τουλάχιστον– καταδεικνύεται. από μια πλειάδα στοιχείων. Εξ αρχής φάνηκε πολύ παράδοξη η χλιαρή αντίδραση της Μέρκελ και των γερμανικών ΜΜΕ· των ίδιων που κάτω από άλλες συνθήκες και για πολύ μικρότερα θέματα κατακεραύνωναν και συκοφαντούσαν τους Έλληνες. Πρώτο τοποθετήθηκε το Σπήγκελ, η ναυαρχίδα του γερμανικού τύπου που έγραφε την 1^η Νοεμβρίου υπό τον τίτλο «Μπράβο κύριε Παπανδρέου!».

«Η Ευρώπη σάστισε. Ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει ο λαός να αποφασίσει για τη σωτηρία της χώρας. Ο Παπανδρέου ποντάρει σε ένα και μοναδικό χαρτί. Η απόφασή του είναι σωστή» γράφει σε πρωτοσέλιδο άρθρο και εξηγεί το γιατί:

«Ο κίνδυνος να πουν οι Έλληνες ‘όχι´ στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής υπάρχει παρ’ όλα αυτά η απόφαση είναι ορθή για τρεις λόγους.

α) Ο πρωθυπουργός χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή. Εξελέγη πριν την κορύφωση της κρίσης. Η πολιτική που ακολουθεί απαιτεί δύσκολες αποφάσεις. Σε καμία αναπτυγμένη χώρα δεν έχουν επιβληθεί τόσο σκληρά μέτρα περικοπών και λιτότητας.

β) Η αντιπολίτευση κωλυσιεργεί. Μετά από ενάμιση χρόνο δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη από μικροπολιτικά παιχνίδια. Μέσω του δημοψηφίσματος υπάρχει η ελπίδα ότι η αντιπολίτευση θα λάβει σαφώς θέση για το πως βλέπει το μέλλον της χώρας και…

γ) Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. Σχεδόν όλοι οι πολίτες είναι θύματα της οικονομικής πολιτικής, πολλοί δεν συνειδητοποιούν τι συμβαίνει γύρω τους και καταφεύγουν στην απεργία. Σε περίπτωση που η πλειοψηφία των πολιτών ταχθεί υπέρ του δρόμου που χαράσσει η κυβέρνηση ίσως η χώρα εξέλθει μια ώρα αρχύτερα από την κρίση. Ως συνέπεια οι απεργιακές κινητοποιήσεις θα έχαναν οποιαδήποτε νομιμοποίησή τους.»

Ανάλογη στάση κράτησε και η γερμανική έκδοση των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς που χαρακτηρίζουν την κίνηση «τρελή αλλά σωστή» και υποστηρίζουν πως «εάν ο Παπανδρέου καταφέρει να πείσει με επιχειρήματα τους Έλληνες, το στήριγμα της ευρωδιάσωσης θα είναι πολύ πιο σταθερό από ό,το σήμερα».  Την ίδια στιγμή η λυσσαλέα ανθελληνική «Μπιλντ Τσάϊτουνγκ», διαβεβαίωνε πως η έκτη δόση θα δοθεί κανονικά!

Και αν έμενε καμιά αμφιβολία σε κάποιον, ανέλαβε  να την διασκεδάσει ο…  Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που διαπίστωσε ότι «η Ελλάδα έχει συναίσθηση των ευθυνών της και ότι θα συμμορφωθεί με τις αποφάσεις οι οποίες ελήφθησαν από κοινού και ομοφώνως», σε συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα Hamburger Abendblatt στις 2 Νοεμβρίου [Όλα τα αποσπάσματα από την ηλεκτρονική σελίδα in.gr.]

Οι Γερμανοί υπολογίζουν ότι σε κάθε περίπτωση θα βγουν κερδισμένοι. Είτε οι Έλληνες θα αποδεχτούν μοιρολατρικά την υποταγή τους στην γερμανική τάξη του Δ΄ Ράϊχ, που αναδύεται στην Ευρώπη, είτε, αν συνεχίσουν να παρουσιάζουν αντιστασιακά αντανακλαστικά και απορρίψουν το ψευδο-δημοψήφισμα, όπως είναι το πιθανότερο,  να μπορούν πιο εύκολα να ολοκληρώσουν  το σχέδιο που ακολουθούν από την αρχή της κρίσης, δηλαδή την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ.

Να αποδεχτούμε την πρόκληση Παπανδρέου;

Απέναντι σε αυτή τη νέα πραξικοπηματική κίνηση του ΓΑΠ, υπάρχουν και ορισμένοι, είτε ευήθεις, είτε μικροκομματάρχες, είτε ίσως και βαλτοί, που θέλουν να απαντήσουμε θετικά στην πρόκληση του Ππανδρεόυ και των Γερμανών εντολέων του, και να συμμετάσχουμε στο «δημοψήφισμα» – παγίδα. Και επειδή η πλειοδοσία σε «επαναστατική» φρασεολογία είναι μόνιμο χαρακτηριστικό ενός χώρου που δεν έχει στην ουσία συνειδητοποιήσει τη φύση και τα διακυβεύματα της κρίσης μπορεί να συμπαρασύρει και ένα μέρος ειλικρινών αλλά άσχετων ανθρώπων. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα:

Α. Στην κρίση αυτή δεν διακινδυνεύουμε μόνο την οικονομική μας ευημερία και ισορροπία, δεν διακινδυνεύουμε μόνο να πτωχεύσουμε, αλλά και να μεταβληθούμε σε μια χώρα ανίσχυρη να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Προκλήσεις στο πεδίο της εθνικής συνοχής – μεταναστευτικό, έξοδος και μετανάστευση Ελλήνων, δημογραφικό, απομάκρυνση περιφερειών, και ιδιαίτερα των περισσότερο ευαίσθητων·  προκλήσεις στο πεδίο των εθνικών θεμάτων μας – Σκόπια, Κύπρος, τουρκικός επεκτατισμός και νέο-οθωμανισμός.  Η πτώχευση της Ελλάδας και η έξοδος της από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ, υπό τις σημερινές συνθήκες, εκτός από την οικονομική καταστροφή θα είχε καταιγιστικές συνέπειες για τα εθνικά μας θέματα, θα άνοιγε την όρεξη σε όλους τους καραδοκούντες αντιπάλους και άσπονδους φίλους μας. Ας αναλογιστούμε μόνο ότι θα ολοκλήρωνε την απομάκρυνση της Ελλάδας από την Κύπρο, για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ανευθυνότητας τέτοιων αντιλήψεων.

Β. Η δυνατότητα μιας διαφορετικής οικονομικής πολιτικής, που θα οδηγούσε μεσοπρόθεσμα ακόμα και σε έξοδο από το ευρώ, χωρίς καταστροφικές οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες θα προϋπόθετε:

*μια ελληνική οικονομία που να στέκεται στα πόδια της παραγωγικά·

*μια κοινωνία σε εγρήγορση που να έχει αποτινάξει την αποβλάκωση που έχουν επιβάλει οι κυρίαρχες ελίτ·

*ένα πολιτικό σύστημα που θα έχει επανεθνικοποιηθεί σε βάθος, και θα μπορεί να προσφέρει εναλλακτικές δυνάμεις ικανές να οδηγήσουν τον ελληνικό λαό σε μια νέα πορεία.

Σήμερα σε μια στιγμή έσχατης και καθολικής κρίσης ελιτ, κομμάτων και ηγεσιών, χωρίς ακόμα να υπάρχουν συγκροτημένες εναλλακτικές δυνάμεις, οι προτάσεις για ηρωικές εξόδους, εκτός από γελοίες είναι και επικίνδυνες διότι ρίχνουν νερό στο μύλο των χειρότερων αντιπάλων μας.

Γ. Στην Ελλάδα, την πιο «δύσκολη» χώρα του κόσμου, η στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης πρέπει να είναι υπεύθυνη και σοβαρή, ώστε να μπορεί να είναι αυθεντικά ανατρεπτική και επαναστατική. Όταν ο ΓΑΠ και η συμμορία του προσπάθησαν να αλυσοδέσουν τον ελληνικό λαό στο ΔΝΤ και το μνημόνιο, ίσως υπήρξαμε από τους πρώτους που διακηρύξαν την ανάγκη να επιβάλουμε ένα δημοψήφισμα για το εάν ο ελληνικός λαός αποδέχεται το μνημόνιο. Και συνεχίσαμε να επιμένουμε σε αυτή μας την άποψη, παρόλο που οι περισσότερες αντιμνημονιακές δυνάμεις, είτε από ανεπάρκεια είτε από μικροκομματικούς υπολογισμούς, αρνούνταν να θέσουν αυτό το ζήτημα μετ’ επιτάσεως και αποφασιστικά. Είχαμε τονίσει μάλιστα ότι κινδυνεύουμε κάποια στιγμή να απολέσουμε αυτό το όπλο του δημοψηφίσματος και αυτό να μεταβληθεί σε όπλο στα χέρια των αντίπαλων του λαού, δηλαδή του ΓΑΠ.

Δ. Σήμερα συνέβη ακριβώς αυτό που φοβόμασταν. Σε μία στιγμή που το αίτημα να εκδιωχθεί η κυβέρνηση των δωσιλόγων γίνεται καθολικό, έχει οδηγήσει σε δημοσκοπική κατάρρευση το ΠΑΣΟΚ και σε συρρίκνωση –στα πρόθυρα της ανατροπής του– της κοινοβουλευτικής του πλειοψηφίας, ο Παπανδρέου προωθεί το τέχνασμα του δημοψηφίσματος, για να αποφύγει την αναπόφευκτη πτώση του. Και επειδή το δημοψήφισμα θα πραγματοποιηθεί με τους όρους του, δηλαδή με διλημματικό τρόπο, όχι πάνω στην αποδοχή ή όχι του «Μνημονίου», του ΔΝΤ, της τρόικας, αλλά γύρω από το ζήτημα, «ευρώ ή όχι», ή κάτι παραπλήσιο,  αποτελεί την υπέρτατη παγίδα. Διότι θα τρομοκρατήσει τον λαό, πως το ΟΧΙ θα σημάνει και αποδοχή της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, την οποία αρνείται στη συντριπτική του πλειοψηφία ο λαός.

Ε. Ανάμεσα σε εκείνους που σήμερα μας προτείνουν να αποδεχτούμε την πρόταση του ΓΑΠ, –σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και των αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων–  είναι και ορισμένοι που ακολουθούν τη λογική του «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Πράγματι τα προηγούμενα δύο χρόνια αναπτύχτηκε από ορισμένους που παριστάνουν τους οικονομολόγους και από ελάχιστους άλλους δημοσιολογούντες ή πολιτικούς, μια λογική που πατώντας πάνω στην απελπισία του κόσμου που καταστρεφόταν, ή οδηγούνταν στην ανεργία, πρόβαλε την «επιστροφή στη δραχμή», ως πανάκεια για να  λυθεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Και οι κήρυκες αυτής της ανοησίας όχι απλώς απόκρυπταν τις γεωπολιτικές συνέπειας μιας τέτοιας επιλογής, αλλά και τις οικονομικές: Σε μια τέτοια περίπτωση η ελληνική οικονομία θα γνωρίσει μια σαρωτική υποτίμηση του νομίσματος, θα συρρικνωθούν και οι λίγες καταθέσεις που έχουν απομείνει στους Έλληνες και θα παρουσιαστεί μεγάλη έλλειψη σε είδη πρώτης ανάγκης, καύσιμα κ.λπ. Στο πολιτικό επίπεδο, εξ αιτίας της έλλειψης πολιτικών δυνάμεων, ικανών να απαντήσουν σε μια τέτοια σαρωτική κρίση από μια προοδευτική σκοπιά, θα αναβαθμιστούν ακριβώς οι πολιτικοί που μας οδήγησαν στο… μνημόνιο και θα επιβάλουν σκληρές αντιδραστικές λύσεις, με τη συναίνεση μάλιστα και ενός  μέρους του πληθυσμού.

Οι Έλληνες κατάλαβαν σταδιακά, μέσα από την εξέλιξη της κρίσης, ότι οι μόνοι που συστηματικά μας οδηγούν στη δραχμή είναι οι Γερμανοί, διότι θεωρούν ότι οι Έλληνες είναι απείθαρχοι και θα χαλάσουν τη σούπα της γερμανικής Ευρώπης. Γι’ αυτό και ακολουθούν μια συστηματική πολιτική ώστε να πάψει η πιθανή πτώχευση της Ελλάδας να απειλεί την ευρωζώνη και τότε, αν δεν υποταχθούμε, να ολοκληρώσουν το έργο τους,. Εξ ου και η συμπαράταξή τους με τον ΓΑΠ στη συνωμοσία του «δημοψηφίσματος».

Ω του θαύματος λοιπόν, ορισμένοι από όσους υποστήριζαν την επιστροφή στη δραχμή ως «επαναστατικό μέτρο», αντί να αναθεωρήσουν την άποψη τους μπροστά στην υιοθέτηση του από τους αντιπάλους μας, φθάνουν στις έσχατες συνέπειες της λογικής τους. Προτείνουν την αποδοχή του διλήμματος που θέτει το ψευδο-δημοψήφισμα του ΓΑΠ και του Σόϊμπλε, ελπίζοντας πως το όχι του ελληνικού λαού θα μας οδηγήσει… στη δραχμή! Επανάσταση μέσω Μερκελ! Αυτός είναι ο κατήφορος μιας άποψης που για καιρό την αντιμετωπίζαμε ως απλή αστειότητα στα πλαίσια του αντιμνημονιακού κινήματος αλλά σήμερα μεταβάλλεται σε επικίνδυνη αστειότητα, διότι οδηγεί στη συμπαράταξη αντιμνημονιακών δυνάμεων με τους  αντιπάλους μας.

Να ανατραπεί τώρα η κυβέρνηση

Άμεσα λοιπόν πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τις κινητοποιήσεις και τη δραστηριότητά μας, με έναν και μοναδικό στόχο, να φύγει εδώ και τώρα η κυβέρνηση των δωσιλόγων, να γίνουν εκλογές και να στρέψουμε, με όσες δυνάμεις διαθέτουμε, την συνολική κατεύθυνση της χώρας και των πολιτικών κομμάτων σε μια αντιμνημονιακή κατεύθυνση. Η πάλη για να πέσει η κυβέρνηση περνάει υποχρεωτικά από την άρνηση του δημοψηφίσματος του ΓΑΠ. Είναι κωμικοτραγικό, ενώ πολλαπλασιάζονται οι φωνές μέσα στο ΠΑΣΟΚ που αρνούνται να δεχτούν την λογική του δημοψηφίσματος, ως διχαστική, –φωνές που οι λαϊκές κινητοποιήσεις θα πρέπει να πολλαπλασιάσουν–, την ίδια στιγμή να εμφανίζονται δήθεν αντιμνημονιακές δυνάμεις που να υποστηρίζουν το δημοψήφισμα του… ΓΑΠ! Χωρίς να ενδιαφέρονται εάν θα διχάσουν τον ελληνικό λαό, αρκεί να υποδειχτεί πως είχαν δίκηο στο τραγικό λάθος τους!

Για να επανέλθουμε όμως στα σοβαρά ζητήματα, στο βαθμό που οδηγήσουμε το ταχύτερο δυνατό στο περιθώριο της ιστορίας τη συμμορία ΠΑΣΟΚ, τότε ακόμα και εάν οι Γερμανοί μας οδηγήσουν εκτός ευρώ, –πράγμα που δεν πρέπει να αποκλείεται–, θα έχουμε καλύτερες διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες για να αντιμετωπίσουμε μια τέτοια κρίση, θα μπορούμε να συγκροτήσουμε συμμαχίες και να αντισταθούμε. Πρέπει να είμαστε  οργανικό στοιχείο μιας πάλης ενάντια στη δικτατορία μιας γερμανικής νεοφιλελεύθερης Ευρώπης και ενός γερμανοκρατούμενου ευρώ. Εάν δοθεί ένας αγώνας μαζί με άλλους λαούς και άλλες δυνάμεις στην ίδια την Ευρώπη πρέπει να είμαστε παρόντες, και όχι να κάνουμε τη χάρη των Γερμανών που θέλουν να σαλαμοποιήσουν τη Νότια Ευρώπη, αποκόπτοντας πρώτα το ελληνικό τμήμα της, για να μπορούν πιο εύκολα στη συνέχεια να υποτάξουν τους υπολοίπους. Μη ξεχνώντας ποτέ πως έχουμε ανάγκη για συμμαχίες και σε άλλα πεδία, που αφορούν στα εθνικά μας θέματα και ότι πρέπει επί τέλους να ενεργοποιήσουμε και το όπλο της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων. Στο δε εσωτερικό, θα έχει αναδυθεί ένας συσχετισμός δυνάμεων ευνοϊκότερος για αλλαγές, όταν θα έχει φύγει από τη μέση η υποθήκη του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ.

Βήμα πρώτον λοιπόν, να αποκρούσουμε το ψευδοδημοψήφισμα, να γκρεμίσουμε τους εντολοδόχους του Ράϊχ. Τα υπόλοιπα έπονται.

2 Νοεμβρίου 2011

Υ.Γ Στην απίθανη περίπτωση που το απομονωμένο ανδρείκελο κατορθώσει να επιβιώσει και να φθάσει σε δημοψήφισμα υπάρχουν δύο δυνατές επιλογές. Είτε η Αποχή από το δημοψήφισμα, μαζική, πάνδημη, που θα λάβει χαρακτήρα μαζικής κινητοποίησης, είτε το Όχι εάν κρίνουμε ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Ωστόσο η συζήτηση για κάτι τέτοιο, δεν είναι απλώς πρόωρη, αλλά και αποπροσανατολιστική, διότι μας βάζει στην λογική του ΓΑΠ. Σήμερα πρέπει να κινούμαστε για την αποτροπή της διενέργειάς του και τίποτε άλλο. Το ψευδο -δημοψήφισμα δεν πρέπει να γίνει και δεν θα γίνει. Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημά μας.

Του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου καθηγητή

(malfasg@gmail.com)

 Ολοφύρεται και αλυχτά ο δωσιλογικός εσμός του Μνημονίου για το φετινό «βέβηλο» εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου! Για την «προσβολή» του Προέδρου της Δημοκρατίας, των συμβόλων του έθνους, της μνήμης των αγωνιστών, της εθνικής ομοψυχίας. Για τις παρελάσεις που «ματαιώθηκαν», για τους «επισήμους» που εκδιώχθηκαν, για τους κυρίους ανδρείκελα και τις ερίτιμες κυρίες  που τους διαλύσαμε τη φιέστα, μέρα τέτοια, ιερή και ηλιόλουστη! Ανέμεναν αντιδράσεις, αλλά όχι τέτοιας πρωτόγνωρης έκτασης και έντασης. Κατανοητή η έκπληξή τους, αλλιώς μας είχαν μάθει… Η κρίση «θα μας αλλάξει» μας έλεγαν καιρό τώρα, υπαινικτικά, σχεδόν απειλητικά. Όντως, ξεχάστε ό,τι ξέρατε!

Φοβήθηκαν, έχασαν τον έλεγχο, τρομοκρατήθηκαν. Στα μάτια, τα λόγια και τις χειρονομίες τους διέκρινες τον πανικό, τον αληθινό εαυτό τους. Δίχως προσχήματα, ρητορικούς ελιγμούς και ευγένεια που θα επέβαλε η θεσμική τους ιδιότητα, η αγωγή από «καλό» σπίτι. Έτσι εξηγείται η έκρηξη θυμού που ακολούθησε, οι οργίλες αντιδράσεις, η αργυρώνητη κατασυκοφάντηση των δημοσιολογούντων, η κομματική ομοβροντία καταγγελτικών ανακοινώσεων για την πάνδημη ανταρσία, το αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού μας σε όλη τη χώρα!

Αίφνης, μετά το πρώτο σοκ, τις αμήχανες αντιδράσεις και τα επιπόλαια σχόλια, ο κυρίαρχος αστισμός συνήλθε. Παρέκαμψε προσώρας τις επιμέρους διαφορές που τον διατρέχουν. Ξεχείλισε η ευαισθησία του  για τους θεσμούς, το έθνος, τη μέρα… Σε ελάχιστο χρόνο, όλο το φάσμα των εγχώριων ελίτ συνασπίστηκε, ανασυγκροτήθηκε σε ενιαίο μέτωπο. Επέβαλε την αναγκαία «εθνική ομοφωνία»,  τον «εθνικό κανόνα» που θα μετρούσε στο εξής τη φιλοπατρία και τη δημοκρατικότητά μας…

Πρώτος τη τάξει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας· στην αναιδή και προκλητική εξύβριση μιας δράκας πολιτών επέδειξε ασυγχώρητη για το κύρος του θεσμού και την προσωπικότητά του παρόρμηση. Σεβαστέ μας Πρόεδρε, ο ελληνικός λαός τιμά το αντιστασιακό σας παρελθόν, αυτό της ηλικίας των… «δεκαπέντε» σας χρόνων. Δεν αποτελεί όμως αυτό τεκμήριο και άλλοθι τελεσίδικης ιστορικής καταξίωσης. Τα στερνά τιμούν τα πρώτα! Και σε κάθε περίπτωση, ο λαός μας ξέρετε, δυσκολεύεται να ξεχάσει την πλούσια πολυετή κομματική σας προϋπηρεσία. Ούτε βεβαίως προτίθεται να αμνηστεύσει τη σιωπή και τις υπογραφές σας των τελευταίων δύο χρόνων. Το «δάκρυ» σας, για το οποίο τόσα υπερφίαλα και τηλεδραματικά ειπώθηκαν (αλλά ποτέ δεν είδαμε), θα μας συγκλόνιζε σπαρακτικά, αν έτρεχε για την εξαθλίωση του λαού, για το ξεπούλημα της πατρίδας. Όχι μόνο για την προσβολή της προσώπου σας…

Ο κατ’ ευφημισμόν πρωθυπουργός της χώρας – προτεκτοράτου εξέφρασε τη λύπη του για τα γεγονότα. Δεν μας συγκίνησε καθόλου. Επεσήμανε τον «κίνδυνο υπονόμευσης των δημοκρατικών θεσμών». Δεν μας έπεισε, αλλά δε φαίνεται να τον ενδιαφέρει. Το κουρελιασμένο Σύνταγμα, η κραυγαλέα αναντιστοιχία κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης και λαϊκού αισθήματος, το αβυσσαλέο έλλειμμα πολιτικής νομιμοποίησης, … ασήμαντες λεπτομέρειες γι’ αυτόν που, αν δεν ολοκληρώσει το σχέδιο «σωτηρίας» της πατρίδας, δεν πρόκειται να την εγκαταλείψει. Δεν θα προλάβει!

Σε πλήρη στοίχιση και ο εν αναμονή πρωθυπουργός, η εναλλακτική εφεδρεία του ίδιου φαύλου συστήματος, η ασυμβίβαστη «πατριωτική» εκδοχή  εναλλαγής και διαιώνισης του κατεστημένου της εξουσίας. Θορυβήθηκε από τις «ολέθριες αντιδράσεις» του κόσμου παραγνωρίζοντας το αυτονόητο: οι «ολέθριες πολιτικές» ολέθρια ανατρέπονται! Η αντιμνημονιακή ρητορεία εξαντλήθηκε άδοξα και μαζί της και οι ψευδαισθήσεις. Ποιος τον πιστεύει;

Ελεεινότερη από κάθε άποψη η μοίρα και η τακτική των υπολοίπων «μικρών», των παραπληρωμάτων της εξουσίας  και της συναλλαγής. Δεξιά και αριστερά υποζύγια, δεξαμενές κοινωνικής απογοήτευσης που  αρδεύουν μικρομεγαλισμούς φιλόδοξων ατόμων. Εκλιπαρούν οι αξιοθρήνητοι για συνδιαχείριση. Χαμαιλεοντισμός,  διγλωσσία και μισόλογα. Οικτρά καταγέλαστοι!

Πρωτοπόρος ο δεξιοτέχνης του πολιτικού αριβισμού και τα πνευματικά έκγονα του δωσιλογισμού και της συνθηκολόγησης (που ψήφισαν αναφανδόν το Μνημόνιο) έσπευσαν αμέσως να δηλώσουν την αγανάκτησή τους για τα «έκτροπα», την υπακοή και τη νομιμοφροσύνη τους. Αδικαιολογήτως απόντες(!) από τις φετινές παρελάσεις οι ατζέντηδες του «ελλαδεμπορίου», κινδυνολογούν και απειλούν. Στις χιλιάδες χιλιάδων Έλληνες που σήκωσαν ανάστημα, βλέπουν «αριστεριστές», «αντιεξουσιαστές», και «πρόβες τζενεράλε για τα χειρότερα». Τα φοβούνται πολύ και όχι άδικα…

Η άλλη, η επίσημη αγαπημένη των εκδοτικών συγκροτημάτων και αδημονούσα ιέρεια της Συμμαχίας των «προθύμων», διάλεξε τη … μέρα να μας διδάξει αξιοπρέπεια παραφράζοντας τον ποιητή. Ευτελίζοντας την τιμή της χώρας και των κατοίκων της. Αποτιμώντας την αξία τους σε συνθήκες επιβαλλόμενου ξεπουλήματος, σκανδαλώδους εκποίησης των πάντων σε τιμή ευκαιρίας. Δεν γνωρίζει άλλον τρόπο…

Αποκαλυπτική μέσα στην υποκρισία της, τέλος, η δημοκρατική Αριστερά της κομψότητας και των καλών τρόπων. Εγγράμματη και διαφωτισμένη, μετριοπαθής και καλλιεργημένη, χρόνια τώρα καλλιεργούσε τον πιο ύπουλο εθνομηδενισμό. Λοιδορούσε εργολαβικά καθετί που θύμιζε πατρίδα, λαϊκή ταυτότητα, παράδοση, ιδιοπροσωπία ελληνική. Ευρωπαΐζουσα αδιακρίτως, πολυπολιτισμικά χαρούμενη και αντιμιλιταριστική από άποψη, φέτος… ενοχλήθηκε από την παρεμπόδιση των παρελάσεων (sic) οι οποίες μέχρι χθες της προκαλούσαν αφόρητη απέχθεια. Από τότε που τους θυμάμαι απαιτούσαν μανιωδώς την κατάργησή τους. Όσο για το έπος του ’40, είναι χαρακτηριστικό ότι τους έθελγε κυρίως το «αντιπολεμικό»(!) μήνυμα της θυσίας των αγωνιστών μας, στις παγωμένες ακρώρειες της Πίνδου. Αν, πάντως, με τόση άνεση παρακάμπτεις τις αρχές σου για μερικά πειστήρια θεσμικής επιβεβαίωσης, τότε καλύτερα να περάσεις απευθείας απέναντι, με τους άλλους…

Το ανάλογο ισχύει και για τους περιώνυμους δημάρχους της «μεγάλης ανατροπής»: αυτόν της Αθήνας, που επισείει την απειλή απόλυσης στα μέλη της μπάντας του Δήμου επειδή φόρεσαν μαύρα περιβραχιόνια. Και τον άλλον, της Θεσσαλονίκης, του οποίου ο αδάπανος αντικομορφισμός εκφυλίζεται παταγωδώς. «Η δικτατορία της μειοψηφίας αμαύρωσε την ημέρα» αποφάνθηκε συγκλονισμένος.

Απέναντι σ’ όλους αυτούς, ο λαός μας τόλμησε! Αψήφησε τυπολατρικά πρωτόκολλα, εθιμοτυπικούς καθωσπρεπισμούς και ηλίθιες ενστάσεις. Νίκησε κατά κράτος τη μοιρολατρία και το φόβο που σκορπάτε σε τόνους κάθε βράδυ αχρεία παπαγαλάκια! Οι «φασίζουσες μειοψηφίες» που στιγματίζατε όλη τη μέρα με το αζημίωτο, ήταν οι χιλιάδες των χιλιάδων Έλληνες και Ελληνίδες που ξεχύθηκαν αυθόρμητα σε δρόμους και πλατείες της υπόδουλης πατρίδας για να γιορτάσουν την επέτειο του «ΟΧΙ» με τον τρόπο που του άξιζε.

«Αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της γιορτής», σας βροντοφώναζε από νωρίς το αειθαλές σύμβολο Αντίστασης, ο Μανώλης Γλέζος. Εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική χειραφέτηση αδιαχώριστα συναρθρωμένες, στο ύψος των περιστάσεων. Εσείς όμως κλαυθμυρίζατε υποκριτικά, μεμψιμοιρούσατε για την «κηλίδωση» του θεσμού των παρελάσεων που μόνο ηδονοβλεπτικά σας απασχολούσαν μέχρι πρότινος… Έτσι, οι εκφυλισμένες  παρελάσεις ξαναγεννήθηκαν από τον ίδιο το λαό, κατά τρόπο υποδειγματικό, με συμμετοχή μαζική, πάθος και παλμό. Ενθουσιασμό πρωτόφαντο. Παραλήρημα χαράς και ανακούφισης δίχως προηγούμενο.  Αυτό που ποτέ δεν περιμένατε να γίνει, έγινε! Νιώθετε την ανάσα μας;

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία οριακές. Στιγμές απολύτως τραγικές. Σαν αυτές που ζούμε, κρίσιμες. Τότε, τα υποκείμενα της ιστορίας, οι λαοί, καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στον εξανδραποδισμό και την ελευθερία τους. Η διακινδύνευση ακραία, τα διλήμματα αμείλικτα. Η διαιρετική τομή αναπόδραστα διχαστική. Δίχως αστερίσκους, υστερόγραφα, και επιφυλάξεις. Πολύ μεταγενέστερα η ιστορία και οι επιγενόμενοι θα αποφανθούν για την αλήθεια των επιλογών, για την αξία των έργων. Έτσι γινόταν πάντοτε.

Ένας μαθητής  στη Λάρισα  αποφάσισε ήδη, χωρίς ενδοιασμούς. Στο φως της μέρας, δίχως κουκούλα, μπροστά στους «επισήμους». Με μια μούτζα τολμηρή και μεγαλειώδη, στη διάρκεια της παρέλασης, μας έδειξε κάτι αλλά δεν μας εξήγησε το γιατί… Μας άφησε μάλλον, να το καταλάβουμε, κατά το μέτρο των δυνατοτήτων και των αντοχών μας. Αγόρι μου σε ζηλεύω! Κάθε φορά που μιλώ στην τάξη για χούντα, κατοχή κι αντίσταση φοβάμαι την απόλυση…

Την ίδια ώρα, η Υπουργός Παιδείας, αθεράπευτα εγκλωβισμένη σε μια αψεγάδιαστη και φίλαυτη κομψότητα, με γυρισμένα τα νώτα της στο καντήλι του Άγνωστου Στρατιώτη, τραγικά μόνη πάνω σε μια εξέδρα και περιστοιχισμένη από διμοιρίες των ΜΑΤ, «τιμούσε» με τον τρόπο της την Αντίσταση. Αρνούνταν πεισματικά την πραγματικότητα που ξεδιπλώνονταν μπροστά της. Τα δεκαπεντάχρονα παιδιά μας που της γύριζαν την πλάτη… Αντιλαμβάνονταν τα πάντα… Έκανε την επιλογή της!

Και ’μείς τη δική μας.

 Πάτρα, 29 Οκτωβρίου 2011

Είχε ένταση και μικροεπεισόδια, είχε προπηλακισμούς πολιτικών και εκδίωξή τους από την εξέδρα των επισήμων, ενώ η παρέλαση τελικά πραγματοποιήθηκε μόλις εξασφαλίστηκε ότι δεν υπήρχαν “επίσημοι” στην εξέδρα. Η οργή στράφηκε κυρίως προς τον αχαιό εκπρόσωπο της κυβέρνησης και μέχρι να ορκιστεί υφυπουργός ορκισμένο εχθρό των οικονομικών μέτρων της, Κ. Σπηλιόπουλο.

Όσον αφορά στα γεγονότα και στους συμμετέχοντες… Τα μέσα ενημέρωσης στην Πάτρα μίλησαν για μέλη του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. και ο υφυπουργός αμύνης για τον κο Καρβέλη, σε άλλες πόλεις για μέλη του κινήματος “Δεν πληρώνω”, για οπαδούς ομάδων, για χρυσαυγίτες, για αριστεριστές. Η αλήθεια είναι άλλη. Αυτοί που διαδήλωσαν ήταν λαός αγανακτισμένος και οργισμένος. Λαός που βλέπει πως εξαθλιώνεται και πως ξεπουλιέται η πατρίδα του από την τρόικα και τους ντόπιους συνεργάτες της.

 Τι δεν είδαμε στην παρέλαση… Δεν είδαμε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, χρυσαυγίτες, υποκινητές. Και δεν τους είδαμε γιατί δεν είδαμε τι έγραφαν τα μέτωπά τους και την ταυτότητα ποιού κόμματος είχαν στις τσέπες τους.

Τι είδαμε…  Είδαμε τον κόσμο, από μικρά παιδιά ως γέροντες με μαγκούρα, χωρίς “ταμπέλες” και κομματικές ταυτότητες, ενωμένο, να ψάλει δακρυσμένος τον εθνικό ύμνο, κρατώντας στα χέρια του το την ελληνική σημαία, το μόνο σύμβολο που μας ενώνει αυτές τις δύσκολες ώρες. Είδαμε τον κόσμο να καίει μια γερμανική σημαία και να στέλνει το μήνυμα στους Γερμανούς, ότι εμείς οι νεότεροι Έλληνες στην ίδια γη που πριν δεκαετίες αιματοκυλήσαν, θα αποτελέσουμε πάλι το πρώτο ανάχωμα για την τρίτη προσπάθειά τους την τελευταία εκατονταετία να πατήσουν τη φασιστική μπότα τους και να απλώσουν τη μαύρη σκιά στην Ευρώπη. Αυτό θα πρέπει να εκληφθεί ως προειδοποίηση για το ότι πρέπει να διώξουν από το μυαλό τους κάθε σκέψη “εποπτείας” και κατοχής. Η αντίδραση του κόσμου στο εγγύς μέλλον θα τους εκπλήξει. Από τα πιο σημαντικά συμβάντα και το κομβικό σημείο της ημέρας, ήταν ότι είδαμε τον κόσμο να επιθυμεί τη διεξαγωγή της παρέλασης και να περιφρουρεί την ομαλή διεξαγωγή της, στέλνοντας ένα σημαντικό μήνυμα στους κάθε λογής εθνομηδενιστές και υπερασπιστές της κατάργησης των παρελάσεων. Τέλος, είδαμε την μπάντα του δήμου να παιανίζει με νόημα το “Σώπα ΄που να’ ναι θα σημάνουν οι καμπάνες” και τον λαό να ακολουθεί με υψωμένες τις ελληνικές σημαίες , ενώ ο κόσμος που παρακολουθούσε την παρέλαση τραγουδούσε και χειροκροτούσε συγκινημένος και ενθουσιασμένος.

Όσοι στα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης μιλούν για προσβολή της ιστορικής μνήμης και των νεκρών ηρώων θα πρέπει να το ξανασκεφτούν. Να σκεφτούν, ότι η προδοτική κυβέρνηση που έχουμε, με την εξαθλίωση που έφερε στον λαό και με την εκποίηση της εθνικής μας περιουσίας, έχει προ πολλού ασεβήσει στη μνήμη των νεκρών ηρώων του έθνους μας, αλλά και στις επόμενες γενιές που θα μας ρωτούν ΓΙΑΤΙ αφήσαμε την πατρίδα μας να κυλήσει στην καταστροφή το 2011. Έχει ασεβήσει γιατί πνίγοντας κάθε ίχνος εθνικής υπερηφάνειας «δείχνει» νεοραγιαδισμό και οσφυοκαμψία στις επιταγές των μεγάλων αφεντικών. Γιατί μας θέλει ασπόνδυλα, χωρίς ιστορική μνήμη, χωρίς ταυτότητα, χωρίς παρελθόν και μέλλον.  Γιατί αφαιρεί την ελπίδα από το λαό…

Για τα συμβάντα υπήρξε προβληματισμός σχετικά με το αν αμαυρώθηκε η εθνική επέτειος ή όχι και μήπως όλα αυτά είναι μακριά από το νόημα της ημέρας;

Το στίγμα της ημέρας, όπως και τότε, το έδωσε ο λαός με την καθολική συμμετοχή του στον αγώνα. Η μαζική, αυθόρμητη συμμετοχή ανθρώπων που δεν έβλεπαν κομματικές ταμπέλες και δεν κρυβόντουσαν πίσω από ιδεοληψίες του παρελθόντος. Ανθρώπων που η ανάγκη για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον συμβάδιζε με την πληγωμένη τους εθνική υπερηφάνεια. Έτσι τιμούν τα εγγόνια και τα δισέγγονα των ηρώων την επέτειο. Αυτό θα συνεχίσουν να κάνουν. Είμαι περήφανος που κάπου ανάμεσά τους ήμουν κι εγώ και θέλω να πιστεύω πως όταν οι πολιτικοί αναλάβουν τον πραγματικό τους ρόλο, ως υπηρέτες του λαού και αποφασίζουν με γνώμονα το καλό της πατρίδας, τότε ο λαός θα δείξει τον δέοντα σεβασμό σ’ αυτούς…

Ο μόνος δρόμος είναι η αντίσταση. Τα μόνα μέσα η ομοψυχία και η αλληλεγγύη. Ο άμεσος σκοπός ένας: ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΠΡΟΔΟΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΡΑ!!!

Παναγιώτης Κωστόπουλος

28/10/2011